tag:blogger.com,1999:blog-232340242011-09-27T02:22:14.979-07:00Thothhttp://www.blogger.com/profile/07700618962752427949noreply@blogger.comBlogger391100tag:blogger.com,1999:blog-23234024.post-71555985339034279412011-09-01T06:23:00.000-07:002011-09-01T06:26:44.214-07:00Χωρίς λεφτά <br />Χωρίς Φαγητό <br />Χωρίς Τσιγάρο <br />Χωρίς Μαλιά <br />Χωρίς Νύχια <br />Χωρίς Τύχη <br />Χωρίς Τόκο <br />Χωρίς Δουλειά <br />Χωρίς Μέλλον <br />Χωρίς Χώρα <br />Χωρίς Ταυτότητα <br />Χωρίς Χωρίς <br />Χωρίς <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23234024-7155598533903427941?l=suffocation1.blogspot.com' alt='' /></div>Thothhttp://www.blogger.com/profile/07700618962752427949noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-23234024.post-17907775917927751722011-02-27T04:24:00.000-08:002011-02-27T04:38:53.149-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-1YdPWdLedJg/TWpDR5GPVbI/AAAAAAAAAB4/Xhn1a-Wx6_U/s1600/yenatzik.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 192px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-1YdPWdLedJg/TWpDR5GPVbI/AAAAAAAAAB4/Xhn1a-Wx6_U/s320/yenatzik.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5578345063115609522" border="0" /></a>Δες το κι' αλλιώς<br />δεν μπορεί να το βλέπεις μόνο έτσι<br />Και όταν το δεις κι' αλλιώς μπορεί να βρεις άλλο νόημα<br />το οποίο έψαχνες από καιρό<br />Κουρασμένε ταξιδιώτη<br />Συστείνω Λίθιο,<br />το οποίο να σε κάνει να ξεχάσεις αυτό που είσουν<br />να ελευθερωθείς απ' την συνήθεια<br />και να το δεις αλλιώς<br />να είσαι σήμερα ένα καινούριο εγώ<br />ίσως πιο έρμαιο στα έμφυτα και τα ορμέμφυτα του<br />Εξαϋλομένο πλέον<br />να ψάχνει άλλην αλήθεια<br />Να κρατά το περίγραμμα<br />και να κινηθεί σε καινούρια ουσία<br />μετουσιωμένη<br />δεν λέω άλλα<br />ψάξε το μόνος σου πλέον<br />σε εμπιστεύομαι ότι θα βρεις το δρόμο σου<br />Γιατί όπως μου είπε ο Σοφός "Ι"<br />Η ψυχή ψάχνει συνέχεια τον ανώτερο εαυτό για να ενωθούν ώστε να τελευτεί ο ιερός γάμος<br />όμως ... Και Ο Ανώτερος εαυτός ψάχνει συνέχεια την ψυχή να την βρει να ενωθούν<br />Είναι πολύ κοντά στα μάτια σου,<br />απλά πρέπει να βρεις τη σωστή ορθική γωνία<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23234024-1790777591792775172?l=suffocation1.blogspot.com' alt='' /></div>Thothhttp://www.blogger.com/profile/07700618962752427949noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-23234024.post-48222652179130514122010-09-19T10:18:00.000-07:002010-09-19T10:27:12.386-07:00Είναι Κυριακή<br /><br />και τράβηξα την κάρτα του "Ερημίτη" στα ταρό<br /><br />Μου δείχνει τον δρόμο να επικοινωνήσω με τα βαθύτερα στρώματα του εγώ<br />να προχωρήσω με δισταγμό στην συνείδηση, να την ρωτήσω τα εξής:<br /><br />Είσαι ευτυχισμένη ψυχή μου<br />Σε απόλυτο σύνδεσμο με τα θέλω σου, τις επιτυχίες σου, τους πόθους σου;<br />Να ζητάς μου φωνάζει<br />να ζητάς χωρίς ντροπή, από χρυσάφι, μέχρι αγάπη, από επιτυχία μέχρι φιλία πραγματική<br /><br />Και στάθηκα μικρός μπροστά στο θαύμα της φύσης<br />στάθηκα μικρός μπροστά στην ανυπάκουη φύση του ανθρώπου να κάνει αυτό που θέλει<br /><br />Πιο πολύ θέλω εσωτερική γαλήνη<br />Δεν μου αρέσει η αγωνία,<br />Δεν μου αρέσει αυτή η εσωτερική φασαρία, δισταγμών, αμφιβολιών και χάους<br /><br />Σήμερα είναι,<br />είναι Κυριακή και είμαι εγώ<br />Που αγκαλιάζει με κάποιον μυστικό τρόπο το "εσύ"<br />και γινόμαστε "εμείς"<br />μάλλον, εμείς, χωρίς εισαγωγικά<br /><br />Μπορείς να με ακολουθήσεις με τη λυχνεία των πεποιθήσεων μου στη δείνη του δικού μου προσωπικού παραδείσου;<br />Εδώ είναι στ' αλήθεια<br />Αιρετικά δηλώνω, ότι ούτε στο πριν ούτε στο μετά κρύβεται η ευτυχία μας,<br />κρύβεται στο τώρα, και την επιλέγουμε<br />Εδώ ζωγραφίζουμε συνέχεια τον παράδεισο και την κόλαση μας<br />Και αφουγκράζομαι τα χίλια, μύρια, κύμματα των εμπειριών μου<br />Αλλά δεν αφήνω τη ζωή να κάνει τις εμπειρίες μου,<br />αφήνω τις εμπειρίες μου να κάνουν εμένα<br />Και τις λυπημένες τις προσκυνώ, γιατί μου συνειδητοποιούν το φθαρτό αυτής της διάστασης, και την θνητή μου φύση, που βρίσκομαι μια σε χαρά και μια σε κατήφεια<br />Αλλά<br />πιστεύω<br />Δεν μπορεί κανένα ιδεολογικό σχολείο να μου κλέψει την πίστη<br />Είναι κτήμα μου<br />Καταγεγραμμένη στο αρχείο της καρδιάς μου<br /><br />Κλείστε την Κυριακή σας με μια λίστα ευχών<br />Αφήστε τον ανώτερο σας εαυτό να ονειρευτεί και να υλοποιήσει......<br /><br />Με αγάπη<br />Γ.Π.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23234024-4822265217913051412?l=suffocation1.blogspot.com' alt='' /></div>Thothhttp://www.blogger.com/profile/07700618962752427949noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-23234024.post-60632952962343897912010-02-14T16:21:00.000-08:002010-02-14T16:27:53.296-08:00Και άρχισε να σκέφτεται ότι μπορεί ο έφηβος μέσα του δεν τον καλύπτει<br />ήθελε να μεγαλώσει<br />να γευτεί όλες τις 'απαγορευμένες' για την ηλικία του χαρές<br />ένα χάδι γυναίκας, ένα χάδι άνδρα, ίσως και ένα χάδι από τον άνεμο<br />να δοκιμάσει το πρώτο του τσιγάρο<br />να δοκιμάσει την πρώτη του αυτο-ικανοποίηση<br />να δει την πρώτη του 'πρόστυχη' ταινία<br />να έχει την πρώτη αποτυχία στο διαγώνισμα<br />την πρώτη επιτυχία<br />να πάρει τον πρώτο του μισθό<br />να οδηγήσει το πρώτο του αμάξι<br />να κάνει το πρώτο του ταξίδι<br />να πάει στο πρώτο του πάρτυ<br />να κόψει για πρώτη φορά το δάκτυλο του<br />να χάσει για πρώτη φορά τον έλεγχο των σκέψεων του<br />να διαλογισθεί για πρώτη φορά<br />να τραγουδήσει<br />να παίξει μπιλιάρδο<br />να ανάψει φωτιά<br />να ανεβεί πάνω σ' ένα δένδρο<br />να εκφωνήσει ένα λόγο<br />να εκλεχθεί πρόεδρος στο σώμα των προσκόπων<br />να αφηγηθεί μιαν ιστορία<br />και ένα δάκρυ κύλησε αφηρημένα πάνω στο μάγουλο του<br />μόλις θυμήθηκε ότι δεν είναι υπαρκτό πρόσωπο<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23234024-6063295296234389791?l=suffocation1.blogspot.com' alt='' /></div>Thothhttp://www.blogger.com/profile/07700618962752427949noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-23234024.post-76958873735265388102010-01-25T10:41:00.000-08:002010-01-25T11:07:32.727-08:00Έβγαλε μια τρύπα στην άμαξα ο Γαρύφαλος και έβλεπε ταυτόχρονα τους δύο κόσμους<br />έβλεπε μια τον συγγραφέα και μια το μυθιστόρημα του<br />Μπορούσε να αντέξει να βλέπει το χέρι που του έδινε ζωή και τη ζωή του ταυτόχρονα; Ήταν σαμπώς και έβλεπε τον "Θεό" να σχεδιάζει το πεπρωμένο του<br />Και ήθελε να του φωνάξει τι να ακολουθήσει αλλά δεν μπορούσε να κάνει αυτή την εικαστική παρέμβαση, όπως θα έλεγαν στις μέρες μας..<br />Απλά παρέμενε έτσι μετέωρος και ξεκρέμαστος όπως θα ήταν ο Οδυσσέας μεταξύ του Άδη και της Ζωής αλλά χρησιμοποίησε σαν μια μικρή αρτηρία αυτή την κατάσταση για να οδηγηθεί κάπου που μόνο αυτός ήξερε<br />Κατανοούσε σιγά σιγά τις σχέσεις εξουσίας (εξουσιαστή εξουσιαζόμενου) που είχε στη ζωή τη, τον Πατέρα του, τον Υπεργήινο πατέρα του, Τους δασκάλους τους, Τους πληθυντικούς ευγενείας, την φτώχεια που μπορεί να αποκτήσει η ψυχή όταν δεν της μείνει τίποτε άλλο παρά μόνο η δύναμη να εξουσιάζει και άλλοι να εξουσιάζονται<br />Do u like power games?<br />Ακούστηκε να τον ρωτάει ξαναμμένος ο συγγραφέας;<br />It's none of your business<br />Γιατί όλες μας οι συζητήσεις μικρέ Τριαντάφυλλε πρέπει να ξεκινούν ανάποδα;<br />Και με λες μικρό για να μικράνεις τη δύναμη ή την ικανότητα μου;<br />Είναι χαϊδευτικό<br />Στα μούτρα σου<br />Στα μούτρα μου<br />Μου άρεσε όταν ήμουν πιο μικρός να υποτάσσομαι στα θελήματα των γονέων μου<br />Τώρα;<br />Ε...(Λέει γελώντας), τώρα είμαι έφηβος<br />και φόρεσες αυτή τη στολή με πάρα πολλή στόμφο και υπερηφάνεια<br />εσύ που έχεις μια λανθάνουσα στάση ψυχοθεραπευτή νομίζεις ότι δεν κορακεύεσαι του λόγου σου;<br />είμαι πιο μεγάλος σου!<br />είσαι μεγάλος και έχεις πάντα δίκαιο<br />Είμαι μικρός και έχω πάντα άδικο<br />Μα στα τσακίδια παλιόπαιδο, εδώ δεν ήρθαμε για να σώσουμε τον Βιλχελμ Ράιχ<br />και τότε ας σώσουμε τις ιδέες σου<br />γιατί από τότε που αποφάσισες να γράψεις υποφέρω εγώ<br />είμαι αντι-ήρωας<br />δεν είμαι καν αντι-ήρωας<br />είμαι χωρίς να είμαι<br />είμαι μια ιδέα που σου καρφώθηκε στο νου<br />δεν θα πουλήσει καν το βιβλίο σου<br />δεν πουλώ<br />δεν θα σε εκδώσω τότε, θα σε αφήσω να πεθάνεις στο σκοτάδι<br />είσαι δολοφόνος!<br />είμαι!<br />Θα βγω από τις σελίδες να σε μαχαιρώσω, απαίσιε συγγραφέα<br />αν ησυχάσεις θα σε αποδεσμεύσω από τα υπαρξιακά σου<br />θα σε βάλω στο επόμενο κεφάλαιο να κάνεις διακοπές στην Κορσική<br />Κορσική στα μούτρα σου<br />χεχεχεχε<br />αυτή ναι είναι η τιμωρία σου<br />θα έρθεις στο σήμερα και θα παίξεις στην Κόρσικα<br />όπα!<br />avandi korsika<br />hehehehehehehehe<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23234024-7695887373526538810?l=suffocation1.blogspot.com' alt='' /></div>Thothhttp://www.blogger.com/profile/07700618962752427949noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-23234024.post-38290240899946005662009-12-01T06:47:00.000-08:002009-12-01T07:06:27.080-08:00έψαχνε τη φωνή του<br />έψαχνε την πραγματική φωνή του να επικαλείται τις λέξεις δύναμης για να ανοίγουν οι πύλες του<br />δεν μπορούσε όποιος κι' όποιος να ανοίξει την πύλη του<br />έπρεπε να μετρά από το ένα μέχρι το δέκα (αντίστροφα από το δέκα μέχρι το ένα)<br />και να φτάνει στο μηδέν<br />για να μπορεί να δει καθαρά ποια θα ήταν η επόμενη λέξη<br />ΘΥΜΟΣ<br />ο τόνος στην λύγουσα<br />γιατί θυμώνεις;<br />επειδή θέλετε να είμαι κάποιος άλλος<br />ο λόγος που θα ήθελα να κάνω διαφορετικό τον ήρωα μου είναι για να μην μου μοιάζει (εγώ είμαι ο ίδιος με τους άλλους-δειλός, ακολουθώ την περπατημένη)<br />ο ήρωας μόλις είχε τελειώσει τον δρόμο τον λιγότερο ταξιδεμένο<br />και<br />ήθελε τώρα να τον ακολουθήσει<br />διάβασε για τον συγγραφέα που περίγραφε το κλείσιμο της αιωνιότητας σε ένα κόκκο άμμου<br />ήθελε αυτός να το ζήσει<br />λες οι συγγραφείς να ζωντάνευαν αυτά που φοβόντουσαν να ζήσουν;<br />μια εμμονή που τους λύτρωνε, και σκλάβωνε εμάς στις εμμονές τους;<br />δεν θέλω να αγχώνεστε μπαμπα και μαμμά που είμαι διαφορετικός<br />δεν αγχωνόμαστε<br />απλά θέλουμε να έχεις κάποια κοινά με τους γύρω σου<br />σαν<br />να πηγαίνεις στα μαθήματα σου<br />να είσαι παρών σε κοινωνικές συναθροίσεις<br />έχεις την επιλογή να κάνεις 'σκιπ' μερικές<br />και αν ήθελα να κλειστώ σ' ένα εγωκεντρικό κόσμο της φοβίας<br />θα σε στέλναμε σε ειδικό<br />όχι εγώ θα του έπερνα αποκλειστική, μάλλον η έλλειψη ... θα φταίει<br />ποια έλλειψη<br />εξαλλη η μάνα<br />ξέρεις για ποιο πράγμα μιλώ<br />εγώ έχω αποκλειστικό (γέλια)<br />να πάρεις (πιο πολλά γέλια)<br />και άρχισε πάλι να τακτοποιεί υπερβολικά και αδιαφιλονίκητα τα πράγματα στην τσάντα του<br />το αποφάσισε να πάρει πιο μακρυά την βαλίτσα<br />ήθελε να βρει την φωνή του απόψε<br />να ενεργοποιήσει μιαν άλλη πύλη<br />ΘΥΜΟΣ<br />ο τόνος στη λύγουσα<br />κι' όμως είδε κάτι καινούριο στην οθόνη<br />είδε μια άμαξα<br />φώναξε *****<br />και ξάφνου άνοιξε η πύλη και μπήκε μέσα<br />τον πήρε στο 1970<br />καθόταν δίπλα από ένα 'περίεργο' με μυτερό κόψιμο στο μαύρο του σακκάκι<br />και τον είδε να γράφει για ένα νέο<br />ποιος είσαι;<br />εσύ;<br />μπορείς να με λες Τζέικ<br />γιατί μπορώ;<br />γιατί έχω κι' άλλα ονόματα<br />εσύ;<br />μπορείς να με λες γαρύφαλλο<br />γιατί μπορώ;<br />γιατί έχω κι' άλλα ονόματα<br />γιατί διάλεξες απόψε να μπεις στην άμαξα μου Τζέικ;<br />Θέλω να βρω τη φωνή μου<br />φώναξε τότε<br />Απελευθερώνομαιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι<br />φώναξε πιο δυνατά Τζέικ<br />Απελευθερώνομαιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι<br />φώναξε πιο δυνατά Τζέικ<br />Απελευθερώνομαι τώωωωωωωωωωωωωραααααααααααααααα<br />και όπως ξεστόμισε το τελικό α του ρααααααααααααααααα<br />βρήκε των φωνή του<br />μπορείς να φύγεις αγόρι μου από την άμαξα σου<br />πήγαινε να βρεις τον κόκκο του άμμου σου<br />ευχαριστώ Γαρύφαλλε<br />Ευχαριστώ<br />και μόλις τέλειωσε η δεύτερη πράξη<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23234024-3829024089994600566?l=suffocation1.blogspot.com' alt='' /></div>Thothhttp://www.blogger.com/profile/07700618962752427949noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-23234024.post-50774924306456614712009-11-19T05:00:00.000-08:002009-11-19T05:15:59.353-08:00Ξαφνικά συνειδητοποιώ ότι κόλλισα λίγα χρόνια πίσω...<br />Φαντάστηκα ότι είμαι στην εποχή των λουλουδιών και είμαι out of fashion, out of time, out of space.<br />Ήταν σαμπώς και έκανα ένα από αυτά τα ψυχοτρόπα ναρκωτικά που παραμορφώνουν το χρόνο και ήμουν στη δική μου εποχή και χρονολογία<br />1970<br />Βγαίνω από την άμαξά μου<br />τινάζω το σακάκκι μου με το τολμηρό για την εποχή μου μυτερό μαύρο κόψιμο<br />και περπατώ σταθερά προς την πόλη. Αρχίζω τις επαναστάσεις μου γράφοντας ιστορίες<br />Ο τελευταίος μου πρωταγωνιστής είναι ένας έφηβος που συνειδητοποιεί ότι απεχθάνεται τη δεκαετία του και θεωρεί τον εαυτό το δέκα χρόνια μπροστά<br />Καταλαμβαίνει σιγά σιγά ο πρώτος ότι με το τίποτα να έρθει στην παρούσα δεκαετία που έχει δύο μέσα<br />Ο αντιδραστικός έφηβος χάνει τις τάξεις, προτιμά να κάνει μ' ένα σπρέι γκράφιτι στους τοίχους, απόκρυφα σύμβολα τα οποία ονόμαζε : "Οι ενεργειακές πύλες του καθρέυτη που ρουφά τα συναισθήματα" πολύ μεγάλο για να κάνει καριέρα, σκέφτεται ο συγγραφέας... Το σβύνει, βάζει μελάνι μέσα στο στυλό του<br />και<br />πάμε<br />Σήμερα γιατί δεν πήγες σχολή;<br />Πήγα!<br />Και έκανες όλη μέρα τέχνη;<br />Ναι αφού το πήρα ενισχυμένο<br />Και γιατί καθώς περνούσα από την πλατία είδα τη νέα πύλη;<br />Μα πώς αναγνωρίζεις (γαμώτο) τα σχέδια μου με τη μία....<br />Ναι αγόρι μου, γιατί όταν εγώ σε γεννούσα<br />(Και οι δύο μαζί) συνδέθηκες ψυχικά μαζί μου και απόκτησες την έκτη αίσθηση<br />Η μαμμά είναι fun του psychic tv. Χεχεχεχε(Το παιδιά....λολ)<br />Και έτσι σιγά-σιγά διαγράφηκε η πρώτη σκηνή της παράστασης, χωρίς κανένας από τους ήρωες μας να το καταλάβει<br />ο αφηγητής ο μένταλιστ<br />Η γυναίκα που οδηγά<br />Ο συγγραφέας ο γαρύφαλλος<br />Ο Τζέικ (ο ατίθασος ) Έφηβος ο Έκτος<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23234024-5077492430645661471?l=suffocation1.blogspot.com' alt='' /></div>Thothhttp://www.blogger.com/profile/07700618962752427949noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-23234024.post-21188326519455933252009-09-02T14:13:00.000-07:002009-09-02T14:26:38.075-07:00<span style="color: rgb(102, 255, 255);"><span style="font-family: arial;">Δραπέτης από την πραγματικότητα;<br /><br />Απλά επειδή είδα το Μάτριξ σημαίνει ότι ξέφυγα; Πώς ξεφεύγει κανείς από την πραγματικότητα;<br />Ονειρικές αποδράσεις σε ταξειδιωτικούς καταλόγους;<br />Ουσίες;<br />Οινοπνεύματα;<br />Πνεύματα;<br />Μουσική;<br />Χορό;<br />Θέατρο;<br />Ποίηση;<br />Τραγούδι;<br />Προσευχή;<br />Γυμναστική;<br />Διαλογισμό;<br />Φιλοσοφία;<br />Μυστικισμό;<br />Θεοσοφία;<br />Τηλεόραση;<br />Οδήγημα;<br />Κουβεντοθεραπεία; (Ψυχανάλυση)<br /><br />Εγώ απλά άλλαξα αριθμό κινητού και με έχασαν οι πάντες, έκανα άλλες επαφές, και άρχισαν να με βρίσκουν οι παλιοί καλοί μου φίλοι (σαν βρυκόλακες από άλλη εποχή του χρόνου) και να παίρνω από αυτούς που έχουν το καινούριο μου κινητό μηνύματα από κόσμο που με ψάχνει: "του έστειλα τρία μηνύματα, τον πήρα τρεις φορές, μα ζει, πέθανε, εξαφανίστηκε, τι έπαθε;"<br /><br />Λογικά πρέπει να κάνω μια λίστα με επαφές που θέλω να έχουν τον καινούριο μου αριθμό...<br /><br />Στο θέμα μου όμως!<br />Ποιος μπορεί να ορίσει την πραγματικότητα για να ξέρει ότι ξέφυγε;<br />Αν το φανταστικό -για τον φαντασιόπληκτο- είναι το πραγματικό, τότε καθόλου δεν ονειρεύεται, είναι η πραγματικότητά του... Αν ξέφευγε από την πραγματικότητα ίσως να έκανε λογικούς συνειρμούς και συλλογισμούς...<br />Ενώ το λογικό -για τον λογικόπληκτο- είναι τι πραγματικό, τότε ποτέ δεν ονειρεύεται, είναι η πραγματικότητά του...Για να ξέφευγε από την πραγματικότητα ίσως να έκανε φανταστικούς συνειρμούς και συλλογισμούς...<br /><br />Υπάρχει κοινώς αποδεκτή πραγματικότητα;<br />Ποια είναι;<br />Ποιος είμαι εγώ με το 10 % χρηστικού εγκεφάλου που μπορώ να την ορίσω;<br /><br />Δεν ξέρω, είπε ένας κινέζος φιλόσοφος αν είμουν ένας άνθρωπος που ονειρευόταν ότι ήταν πεταλούδα ή αν ήμουν μια πεταλούδα που ονειρευόταν ότι ήταν άνθρωπος...<br /><br />Και κάποιος άσημος φιλόσοφος ότι ο κόσμος ολόκληρος ζει στην καρδια ενός σκύλου...<br /><br />Η ώρα είναι 12:23 pm<br />η ημερομηνία είναι 3/9/2009<br />η ημέρα είναι Πέμπτη (Ξημέρωσε άλλη μέρα)<br />η πόλη Λεμεσός<br />και η χώρα Κύπρος<br /><br />Αλήθεια έχουν σχέση όλα αυτά με την πραγματικότητα;<br />Αλήθεια έχουν σχέση όλα αυτά με την πραγματικότητά μου;<br /><br />My perception is my reality...<br />And at constant times I choose my reality to be in conflict with the commonly accepted one!<br />full stop<br /></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23234024-2118832651945593325?l=suffocation1.blogspot.com' alt='' /></div>Thothhttp://www.blogger.com/profile/07700618962752427949noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-23234024.post-49799977243708437982009-01-10T20:15:00.000-08:002009-01-10T20:26:15.076-08:00άνοιξα ξαφνικά τα μάτια και βρέθηκα σε ένα πλανήτη που ονομάζεται Γη<br />έχω ανδρείκια χαρακτηριστικά και κοιτώντας σ' ένα καθρεύτη έχω και γένια<br />Δεν είμαι αρκετά παχουλός για να είμαι ο άγιος βασίλης<br />ούτε αρκετά λεπτός για να είμαι ο Ιησούς<br />Μιλάω ελληνικά οπόταν αποκλείεται να είμαι ο McGregor και σύντομα συνειδητοποίησα ότι έχω μια τάση να διαβάζω ποίηση<br /><br /><br />Βγαίνοντας έξω άρχισαν όλοι να με φωνάζουν με το όνομά μου και μου είπαν ότι έχω και επάγγελμα. Έχω αυτοκίνητο (χρώματος μπλε) και έχω και θρησκεία (που δεν είναι ο Παοκ), είμαι λένε χριστιανός ορθόδοξος. Έχω οικογένεια και συγκατοικώ μαζί τους, και αυτοί με αντιμετωπίζουν με ένα μοναδικό τρόπο επειδή είμαι εγώ<br /><br />Έχω παρελθόν, παρόν και μέλλον<br /><br />Έχω αριθμό κοινωνικών ασφαλίσεων και αριθμό ταυτότητας, πρόσφατα ανακάλυψα ότι έχω και γενεαλογικό κώδικα<br /><br />Όλα αυτά είμαι εγώ;<br /><br />Εγώ απλά είμαι ένας άνθρωπος που ξύπνισε στον πλανήτη σας και νιώθω υπερβολικά ελεύθερος για να με κρύψετε πίσω από τις λέξεις σας<br /><br />Είμαι ληστής<br />κλέβω απ' τον χρόνο σου εσένα τώρα που διαβάζεις τις παράνοιες μου<br /><br />Κι' όμως είμαι απλά εγώ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23234024-4979997724370843798?l=suffocation1.blogspot.com' alt='' /></div>Thothhttp://www.blogger.com/profile/07700618962752427949noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-23234024.post-43848417892044605252008-12-14T09:03:00.000-08:002008-12-14T09:18:00.582-08:00Κυριακή<br />μέρα παθητική<br />γένους θηλυκού<br />μόνος<br />στο σπίτι μου<br />ακούω μουσική<br />ταξιδεύω<br />μέσα στις μνήμες μου<br />ένα εγκεφαλικό rave party χωρίς ουσίες, όμως εξίσου ενδιαφέρον<br />πήγα σε μια μνήμη που είχα χρόνια κλειδωμένη<br />σε μια άλλη κυριακή που έκαψα ένα φύλλο δάφνης για να βρω ποιος είμαι<br />και ανακάλυψα το ρήμα απέχω<br />από ποιον ;<br />από μένα;<br />ή απ' τους άλλους<br />απ' τον κόσμο<br />ή απ' τον κόσμο μου;<br />και σήμερα δηλώνω ότι πάλι απέχω<br />απ' όσα δεν είμαι εγώ!<br />όμως δεν χρειάζεται να έχει άρνηση μια δήλωση τόσο σημαντική που απαντά<br />στην ερώτηση του ποιος είμαι<br />σήμερα συμμετέχω<br />συμμετέχω σ' όλα που είμαι εγώ<br />σε μια έντονη προσπάθεια που έχει ενέργειες τύπου 'δράση' και 'αδράνεια-μη δράση' που αποσκοπούν στην εξέλιξη μου<br />στην δημιουργεία ενός ολογράμματος που είναι γεμάτο<br />συναίσθημα, λογική, και δεν έχει καθόλου το "emotional range of a tea-spoon", αντίθετα μάλιστα έχει το emotional range of an ocean..<br />εκείνη τη μέρα που έκαψα το φύλλο δάφνης ήταν κυριακή, είμουν μόνος και το έκανα σαν μια πράξη απελπισίας προσπαθώντας να καταλάβω την επιλογή να κλειστώ σ' ένα κήπο μακριά από φασαρία και συζητήσεις. Μακριά από τα φώτα της πόλης, κλεισμένος στο upper levels of my mind και απολαμβάνοντας την αγαπημένη μου ώρα, που αυτή είναι από το απόγευμα μέχρι να σκοτεινιάσει, το τρίτο τέταρτο των τεσσάρων εποχών που κρύβει η μέρα, την ενηλικίωση αν μεταφέραμε αναλογικά τα μέρη μιας μέρας, στις φάσεις της ζωής κάποιου ανθρώπου.<br />Και η ενιλικίωση δεν με αφήνει καθόλου αδιάφορο, αφού σήμερα έχω την δυνατότητα και ικανότητα να επιλέγω τη ζωή μου<br />Να κάνω την συνειδητή επιλογή πόσο να συμμετέχω και πόσο να μην συμμετέχω, τι να αποφασίσω να βάλω μέσα στην αρένα της συμμετοχής και τι να αποφασίσω να κρατήσω για μένα, σε ποιο σημείο θα γίνει η επαφή και σε ποιο επίπεδο<br />Και ναι να πάρω (εκτός από το να δώσω) και γω πράγματα από την ανθρώπινη επαφή, να φύγω αλλαγμένος από την αρένα της συμμετοχής ώντας ποιος συνειδητοποιημένος κάθε φορά, ότι κέρδισα, αν όχι την 'υπέρτατη γνώση' κέρδισα ακόμη μιαν εμπειρία<br />Είναι οι εμπειρίες μου που φεύγουν από το γραμμικό σύνδρομο του παρελθόντος παρόντος μέλλοντος, είναι από αυτές τις εμπειρίες που ξαναέρχονται στο τώρα, ή αποστασιοποιούνται από το χρόνο και γίνονται σημεία, τα οποία σχηματίζουν το πορτραίτο της προσωπικότητας μου..<br />Τώρα ο λόγος φεύγει απ' το εγώ.. μπαίνει στον κύκλο της συμμετοχής! Σε ποιό σημείο θέλω να τραβίξω την γραμμή/ες, πόσα θέλω να χάσω, να ρισκάρω, να δώσω, να πάρω, να δανείσω, να δωρίσω;<br />Οι προσκυνητές του Θείου που ταξιδεύουν μαζί μου στο άχρονο και άτοπο ας είναι ευλογημένοι..<br />Και αναφέρομαι στους φίλους μου, που με βλέπουν σχετικά να διανύω μια δύσκολη περίοδο, ζητώ να προσεύχεσται στην γλώσσα σας, ώστε να μην χάνω το πάθος και τον δρόμο μου..<br />Εγώ σας δίνω ενέργεια να εκπληρώσεται και σεις τα δικά σας όνειρα..<br />Δεν νομίζω ποτέ να ήμουν εντελώς μόνος σ' αυτό το ταξίδι..<br />Αλλά επιλέγω κάποιες φορές να σας κρατώ μακρυά, για να έρχομαι ποιο κοντά σε μένα και να με βρίσκω, ώστε να έχεται όταν σας ξαναβρώ, τον πραγματικό μου εαυτό, όχι τον κάλπικο...<br />Χαρούμενες Κυριακές.....................<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23234024-4384841789204460525?l=suffocation1.blogspot.com' alt='' /></div>Thothhttp://www.blogger.com/profile/07700618962752427949noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-23234024.post-47141821971046768982008-11-24T12:05:00.000-08:002008-11-24T12:24:25.120-08:00<strong></strong><br /><strong></strong><br /><strong></strong><br /><strong></strong><br /><strong><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5272318351470542546" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 256px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_dqa5lO-wd3k/SSsJm1IsvtI/AAAAAAAAABQ/G4BP4oIp4ng/s320/DSC00432.JPG" border="0" /></strong><strong>Μικρός πρίγκιπας</strong><br /><br /><br />Είδε μια εικόνα και έκανε στο νου του κάποιες φαντασιώσεις ίσως να είναι το άτομο που θα τον καταλάβει, το άτομο που θα νιαστεί και άτομο που θα είναι συμβατός μαζί του σεξουαλικά. Δεν παύει να είναι όμως μια φαντασίωση που απέχει μίλια μακρυά από την πραγματικότητα. Γιατί η εικονική πραγματικότητα δεν είναι ακριβώς αντικατοπτρισμός της συμβατικής πραγματικότητας. Είναι μερικές φορές οι προβολές αυτών που νομίζουμε ότι είμαστε, αυτό που νομίζουν οι άλλοι ότι είμαστε και ποτέ αυτό που είμαστε. Κι' όμως του δώσαμε μια ευκαιρία να πιούμε ένα καφέ. Και πήγε καλά, νοουμένου ότι καταφέραμε να εκπέμπουμε στα ίδια μήκη κύμματος, καταφέραμε να κολυμπήσουμε σαν δελφίνια ο ένας στον εγκέφαλο του άλλου. Δεν θέλω να κατατάξω αυτό το άτομο στην μαύρη λίστα μου, ούτε στην ''χαρούμενη'' λίστα μου, ούτε θέλω να τον κατατάξω σε οποιαδήποτε τελοσπάντων λίστα, οπόταν θα μείνει το όνομα του να αιωρείται μέσα στον εγκέφαλο μου. Θα γυροφέρνει το όνομα που ομολογουμένος δεν του πάει καθόλου, συνεχώς στο συνειδητό μέρος του εγκεφάλου μου και θα συνεχίσω και γω με την σειρά μου να κάνω τις δικές μου εικόνες.<br />Να οραματίζομαι ότι κάνουμε σπονδή στο ιερό ρόδο να μας χρωματίσει με πορφυρό χρώμα την μέρα μας στα ανεξερεύνητα ταξίδια της καρδιάς μας. Γιατί πιστεύω ότι μπορεί να γυροφέρνει τη γη σαν σφουγγάρι που θέλει να απορροφήσει γνώσεις, εμπειρίες και μνήμες για την επόμενη μέρα, αλλά πιστεύω ότι αρνείται να ανοίξει την πύλη που οδηγεί στα άδυτα της καρδιάς. Ούτε εγώ το έκανα ποτέ και για κανένα αλλά δεν ντρέπομαι να το παραδεκτώ. Κι ακόμη γι' αυτά υποθέτω, κάνω εικασίες, γιατί γνώρισα και γω μιαν εικόνα που δεν ξέρω καν αν είναι η ίδια η συμβατική πραγματικότητα. Και γω είπα λέξεις, είπια ρουφιξιές τσιγάρου και καφέ και έκανα συζήτηση αλλά δεν ξέρω αν όντως επικοινωνούσα. Ήμουν σε ένα τρυπάκι τύπου: "Τι σκέφτεται τώρα που μου μιλά;" Αυτός μιλά ή απλά έβαλε ένα αυτόματο πιλόττο στο στόμα του και του είπε θα ανοιγοκλείνεις για μια ώρα; Αλλά προσπιούμουν ότι επικοινωνούσα.. Και κάποτε αλήθεια σου λέω το έκανα. Αλλά υπήρχε στον αέρα ότι υπάρχει ένας αυτόματος πιλόττος.<br />Η ιδέα του μικρού πρίγκηπα δεν υπάρχει λόγος να αυτοκτονήσει. Μπορεί να εξελίσσεται και να μεταλλάσεται και να παίρνει σάρκα και μορφή πάντα με άλλο άτομο. Κι' αν για λίγο καιρό παραμείνει η ίδια φάτσα στο άλλο μισό του καθρεύτη ίσως να κάνει φασαρία κάποιος έξω απ' την θύρα της καρδιάς. Κτυπά νευριασμένα, γιατί οι πιο πολλοί δεν βλέπουμε αυτό τον μικρό πρίγκηπα μέσα μας που έχει ανάγκη να αγαπηθεί...<br />x<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23234024-4714182197104676898?l=suffocation1.blogspot.com' alt='' /></div>Thothhttp://www.blogger.com/profile/07700618962752427949noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-23234024.post-5829071757982177932008-11-06T14:50:00.001-08:002008-11-06T15:10:46.741-08:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_dqa5lO-wd3k/SRN5aqkNnjI/AAAAAAAAABI/yflpQ793QRw/s1600-h/DSC00505.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5265685888335978034" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 256px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_dqa5lO-wd3k/SRN5aqkNnjI/AAAAAAAAABI/yflpQ793QRw/s320/DSC00505.JPG" border="0" /></a><br /><div><u></u></div><br /><div><u>Μάϊος, Κύπρος, Νομική, Άσκηση, Διαμέρισμα, δόσεις, αυτοκίνητο...</u></div><br /><div></div><br /><div>Ναι φοβόμουν αυτό το μοτίβο (που υπογραμμίζω άνωθεν) για να μην θεωρώ τον εαυτό μου "ξενερουά" όπως συνήθως λέω στον 'γλύκα-μεγαλοδικηγόρο', αλλά είναι εύκολο να αποφύγεις την πεπατημένη; </div><br /><div>Η πεπατημένη είναι και η πιο σωστή;</div><br /><div>Επιτρέψτε μου να διαφωνήσω... </div><br /><div>Επειδή σε καμία περίπτωση, δεν θεωρώ ότι αυτή είναι η πεπατημένη, τουλάχιστο για τον πρώτο λόγο που μου έρχεται στο μυαλό, εγώ περπατώ αυτό το δρόμο my perception is my reality και κανενώς άλλου, οπόταν δεν υπάρχει η κοινή φοβία που είχα στο παρελθόν, να συγχίσω την ταυτότητα μου με άλλου, να νιώθω ότι αντιγράφω τους γύρω μου και ότι στην προσπάθεια μου να κάνω fit in σε μια κοινωνία που εκτρέβει πρότυπα, να χάσω ξαφνικά το individuality μου... </div><br /><div>Αυτό που άρχισε σαν παλιο κρασί να ζυμώνεται μέσα μου είναι ότι είναι αναπόφευκτο να μην 'αντιγράψω' βιολογικά τουλάχιστο κάποιες συμπεριφορές, ή κάποιες συνήθειες -που θα αρχίσω να τα ονομάζω common characteristics- γιατί θέλω να επιβιώνει το σώμα μου, για να μπορεί να κουβαλεί το πνεύμα, το νου και την ψυχή μου. Οπόταν το πρώτο κοινό μου στοιχείο με το πλήθος, είναι ότι βιολογικά θέλω να επιβιώνω. Και συναντώ αμέσως την πρώτη μας διαφορά. Η οποία είναι ότι το πλήθος είναι ουδέτερο, απρόσωπο και έννοια, ενώ εγώ δεν είμαι έννοια είμαι ολόγραμμα, είμαι κάτι που δεν μπορεί να χωρέσει σε ένα χαρακτηρισμό έχω το στοιχείο της ατομικότητας που με διαφοροποιεί από οτιδήποτε υπάρχει εκεί έξω. Τώρα όμως δεν με διαχωρίζω κάθετα και οριζόντια με το έξω. Έχουμε ένα βασικό κοινό: Βιολογικά να επιβιώνουμε, που αυτό δεν ξέρω αν γίνεται σε συνεργασία με τα δύο μέρη, ή απλά με άγριο τρόπο εγώ ζητώ να επιβιώνω χωρίς να με ενδιαφέρει το άλλο μέρος. Δεν θα αρχίσω να μιλώ για τη σωτηρία του πλανήτη, γιατί δεν είμαι "Χριστός", συνήθως είμαι "Ά-Χριστος", γιατί είμαι ατομικιστής και νάρκισσος σε σημείο που δεν μπορώ να δω τον πόνο και την αγωνία του διπλανού μου, εκτός από τα άτομα που επιλέγω να θεωρώ διπλανούς μου. </div><br /><div>Σήμερα όμως άλλαξε κάτι μέσα μου... </div><br /><div>Νιώθω ότι έχω ένα σώμα που πρέπει να φάει, και αν πρέπει τουλάχιστο ο πρώτος σκοπός μου να είναι να ταΪσω αυτό το σώμα, θα πρέπει να σκεφτώ τι είμαι έτοιμος να δώσω για να πάρω αντάλλαγμα την τροφή που ζητώ για να ζήσω! </div><br /><div>Ψυχή του Γιώργου δεν σε ξεχνώ</div><br /><div>Ούτε Πνεύμα της πεμπτουσίας</div><br /><div>Αλλά θυμάμαι ότι ζείται σ' ένα σώμα που κάποτε θα πεινάσει... </div><br /><div>Οπόταν λάβε τα μέτρα σου</div><br /><div>Τώρα!!!</div><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23234024-582907175798217793?l=suffocation1.blogspot.com' alt='' /></div>Thothhttp://www.blogger.com/profile/07700618962752427949noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-23234024.post-43717873853269899762008-08-05T06:06:00.000-07:002008-08-05T06:24:45.350-07:00Την είδα ξανά σήμερα<br />την μάνα του γάτη<br />δεν ήτανε βαθυά λυπημένη, όπως άλλες φορές που την έβλεπα<br />σήμερα ήτανε αδύνατη<br />τρέχει απρόσεκτα στη μέση του δρόμου<br />και κορνάρουν τ' αμάξια να φύγει απ' τη μέση<br />αλλά φαίνεται είναι αδιάφορη, αν θέλει να ζει ή να πεθάνει<br />της πήρα λίγο γάλα στο parking, και έφυγα να μην αισθάνεται<br />άβολα με την παρουσία μου<br />Το μεσημέρι όταν έβγαινα, δεν είχε αγγίξει επάνω<br />άστε με<br />δεν θέλω να φάω<br />ευτελής απόλαυση καταραμένη νά σαι<br />έφυγε το σπλάχνο μου<br />έφυγε ο γάτης μου<br />έσβυσε άδικα<br />κάτω απ' το σιδερένιο τέρας<br />Αλίμονο, νιώθω ένα τεράστιο κενό<br />Είμαι το κενό<br />Τίποτα δεν είμαι<br />τίποτα<br />Αναμένω καρτερικά το δικό μου τέλος<br />και συνεχώς αργεί<br />Αναμένω να ξαναδώ το σπλάχνο μου<br />και βλέπω μόνο το κενό <br />ζω μόνη σε ένα<br />ερμητικά κλειστό αδιέξοδο<br />δεν ησυχάζει η ψυχή μου<br />δεν ησυχάζει<br />αααααααααααααααααααααααααααααααααχ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23234024-4371787385326989976?l=suffocation1.blogspot.com' alt='' /></div>Thothhttp://www.blogger.com/profile/07700618962752427949noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-23234024.post-62849666353471098602008-07-30T05:09:00.001-07:002008-07-30T05:10:47.942-07:00Feliz cumpleaños pequeño mono<br />me gustas cuando te aplauda sus manos con alegría<br />tomar las cosas con calma de lo<br />contrario<br />tener un arma de fuego y shot ti<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23234024-6284966635347109860?l=suffocation1.blogspot.com' alt='' /></div>Thothhttp://www.blogger.com/profile/07700618962752427949noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-23234024.post-90146736233901535652008-07-02T00:38:00.000-07:002008-07-02T00:49:44.882-07:00Το πρωινό κατέβαινα να μπω στον υπόγειο χώρο στάθμευσης της δουλειάς μου και έγινε το εξής περιστατικό<br />κόρναρα σ' ένα μικρό (λίγων ημερών γατάκι) να μετακινηθεί, αλλά δεν αντιδρούσε.. Κατέβηκα από το αμάξι και το έσπρωξα λίγο και έβγαλε ένα τελευταίο επιθανάτιο υπόηχο νιαούρισμα, μεταξύ κραυγής και κλάματος. Κατάλαβα αμέσως ότι το γατάκι κάποιος απρόσεκτος το είχε πατήσει προηγουμένος με το αμάξι του, επειδή είχε και αίμα κοντά στο λαιμό του.<br />Η μάνα του ήταν κοντά, και της έκανα παρατήρηση, χωρίς βέβαια να νιώθω και καλά, της είπα: ''Τι μάνα είσαι εσύ, γιατί δεν πρόσεχες το μωρό σου'';<br />Πρέπει να είναι πολύ καταβεβλημένη. Χρειάστηκε να φύγω απ' το γραφείο μου κατά τις εννέα και τριάντα, και όταν επέστρεψα πίσω στις 11:00, βρήκα την μάνα ακόμη εκεί να κοιτάζει τον κόσμο που μπαινοβγαίνει με απορία, και κάποτε κοιτά χάμω το ακίνητο σώμα του γάτι.<br />Σε κάποιες φάσεις νομίζω περιμένει το μωρό της να ξανασηκωθεί να παίξουν, και σε κάποιες άλλες φάσεις βιώνει την φρικτή συνειδητοποίηση, ότι δεν θα ξανασηκωθεί το μωρό της.<br />Την ακούω με τ' αυτιά της ψυχής μου να μοιρολογεί το παιδί της, να του φωνάζει και να του νιαουρίζει, να το σπρώχνει με την μουσούδα της να σηκωθεί να ξανα-παίξουν. Νιάου, σήκω να βρούμε φαγητό, νιάου, σήκω να πάμε έξω απ' αυτό το καταγώγιο να δούμε το φως του ήλιου, νιάου, σήκω να βρούμε άλλα γατάκια να παίξουμε..<br />Τώρα δεν νομίζω να έχει απορίες, κατά πόσο πήγε στον γατίσιο παράδεισο.. Αυτά είναι ανθρώπινα..<br />Παρόλο που λένε ότι τα ζώα δεν έχουν ψυχή, βλέπω αυτή την γάτα που περιμένει το παιδί της να κάνει μια κίνηση, ή ένα σπασμό και χλευάζω τους ανθρώπους που δεν πιστεύουν στο μετά<br />Αρνούνται επίμονα να πιστέψουν ότι έχει και μετά το τέλος της ύλης κάτι. Σεβαστό και κατανοητό, αφού οι πλείστοι από μας την ύλη συσσορεύουν, την ύλη μνημονεύουν, την ύλη προσκηνούν...<br />Τέλοσπάντων..<br />Καλό ταξίδι γάτι μου<br />καλό ταξίδι σπλάχνο μου<br />που έφυγες νωρίς<br />από ένα σιδερένιο τέρας<br />δεν προλάβαμε να φάμε τις σαύρες μας<br />δεν πρόλαβες ν' αναίβεις την κερασιά του Κυρ Γιάννη<br />Αιωνία σου η Μνήμη γάτη............<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23234024-9014673623390153565?l=suffocation1.blogspot.com' alt='' /></div>Thothhttp://www.blogger.com/profile/07700618962752427949noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-23234024.post-8386886989732007612008-05-28T14:00:00.000-07:002008-05-28T14:01:42.741-07:00hey hoe<br />say no<br />to<br />rigid<br />mind<br />sets<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23234024-838688698973200761?l=suffocation1.blogspot.com' alt='' /></div>Thothhttp://www.blogger.com/profile/07700618962752427949noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-23234024.post-89574423902549848382008-04-15T14:19:00.000-07:002008-12-10T04:16:58.726-08:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_dqa5lO-wd3k/SAUfnZ_9NOI/AAAAAAAAAA4/cHBF_zbo7nc/s1600-h/DSC00433.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5189588907468862690" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_dqa5lO-wd3k/SAUfnZ_9NOI/AAAAAAAAAA4/cHBF_zbo7nc/s320/DSC00433.JPG" border="0" /></a><br /><div></div><br /><div>Εκίντλη ο εν τοίς η Ιερί Έκσταση</div><br /><div>Ω εσύ που υποσχέθηκες να Τον αγαπάς</div><br /><div>Η Έκσταση που λυτρώνει όλο τον πόνο</div><br /><div>Εσύ ω ναι δεν φώναξες: Όλοι οι πόνοι δεν είναι παρά σκιές, περνούν και σβύνουν, και τι αφήνουν; Το σύμπαν που είναι αγνή χαρά-Εσύ που έδωσες αμέτρητη χαρά στη Γη-</div><br /><div>που έγινες ολοκαύτωμα με τη θυσία..</div><br /><div>Αγαλλιάσομαι γιατί σε υπηρετώ απόλυτα</div><br /><div>Χαρά σου να με δεις χαρούμενο. Υποσχεθείς στην Ιερή βίβλο</div><br /><div>Τώρα είμαι πανευτυχής με την Αγάπη Σου..</div><br /><div>Αλήθεια</div><br /><br /><div align="justify"> Ναι τώρα δα αποκάλυψα την πραγματική μου ταυτότητα, χωρίς να φοβάμαι να αλαβώσω τα πάλλευκα φτερά μου με κηλίδες ματαιότητας</div><div align="justify">Είμαι μάγιστρος και δεν το λέω μέχρι να το πιστέψω</div><div align="justify">Είναι τα συγκεκριμένα δευτερόλεπτα που προσκυνώ το σύμπαν, </div><div align="justify">ενώνομαι με την ουσία του (την ουσία μου) και έτσι δημιουργείται ο αλχεμικός γάμος, το πάντρεμα της μέρας με της νύχτας, το πάντρεμα της κόλασης και του παράδεισου, και γω στη μέση σαν ισορροπία να προσπαθώ 'τα δύο να κάνω ένα' να κοινωνήσω απ' την αιώνια την πηγή που αναβλύζει το νερό της ζωής.. </div><div align="justify">Πέταξα τα προσχήματα, πέταξα τις μικροπρέπιες, τώρα ξέρω.. Ξέρω πόσο σημαντικό είναι να σώσω την ψυχή μου, το κορμί μου και το νου μου.. </div><div align="justify">Να μπορώ να αφεθώ, στο ταξίδι μου με μιαν μου πυξίδα :<br />την αυτογνωσία ανά πάσα στιγμή των πόθων μου, των πόνων μου, των σκέψεων και των πράξεων μου.. </div><div align="justify">Είμαι ένα μεγάλο αστέρι που πρόκειται να εκραγεί.............<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23234024-8957442390254984838?l=suffocation1.blogspot.com' alt='' /></div>Thothhttp://www.blogger.com/profile/07700618962752427949noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-23234024.post-63721548169106934712008-01-29T04:27:00.000-08:002008-01-29T04:41:03.521-08:00The art of without<br /><br />Το παρόν είναι εμπνευσμένο από ένα άρθρο του economist που ο τίτλος του ρώταγε: "Can you measure happiness?<br /><br />Όντως μπορεί να μετρηθεί η ευτυχία μας με το πόσα έχουμε; Λειτουργώ λιγάκι διαφορετικά, παρόλο που έχω στέγη κάτω απ' το κεφάλι μου, έχω αυτοκίνητο, έχω ένα μικρό σχετικά αριθμό μετοχών, έχω σκύλο...<br />Το πώς λειτουργώ είναι αντιστρόφως ανάλογα από τον τίτλο του article:<br />Είμαι ευτυχισμένος χωρίς αυτοκίνητο πολυτελείας<br />Είμαι ευτυχισμένος χωρίς μεγάλο γεύμα<br />Είμαι ευτυχισμένος χωρίς γνωστά lables να φιγουράρουν στην γκαρταρόμπα μου<br />Είμαι ευτυχισμένος χωρίς το σπίτι μου να είναι των 1000 τετ. μ.<br />Και μετά είχα γράψει και αφιέρωσα ένα text στους συναδέλφους μου, αλλά δεν το έστειλα έτσι ως ένδειξη σεβασμού. Πήγαινε κάπως:<br />Μα δεν ειστε πραγματικά ευτυχισμένοι... (Αλλά τι με νιάζει εμένα;) Όχι πώς δεν σας συμπαθώ, αλλά δεν με αφορά! (Το γεγονός ότι δεν είναι πραγματικά ευτυχισμένοι)...<br />Εγώ δεν επιλέγω να είμαι η δουλειά μου, ούτε το αυτοκίνητό μου, δεν επιλέγω να είμαι εσείς, ούτε αυτοί.. Δεν με αξιολογώ με βάση ισολογισμών, ούτε με αξιολογώ με βάση εσόδων εξόδων και αδιεξόδων!<br />ΕΙΜΑΙ ΑΠΛΑ ΕΓΩ...<br />Και είδα και έπαθα να μου δώσω κίνητρο να αφίσω αυτό το 'υφάκι' για να μπορέσω να βρω άλλο κίνητρο (λίγο οικονομικά ορμώμενο), ώστε να μπορώ να πηγαίνω το πρωί δουλειά, για να μπορώ να πληρώνω το μεσημέρι την συμφωνία χρηματοδότησης που αφορά το ακριβό μου αυτοκίνητο, για να καταλήξω ότι δεν διαφέρω πολύ απ' το εμείς!<br />ΚΙ ΟΜΩΣ<br />αναγνωρίζω πολλές διαφορές του εγώ, απ' το εμείς, όσο κι' αν δεν το παραδέχομαι εκ' πρώτης όψεως...<br />Π.χ. ποτέ δεν πέρασε ένα αυτοκίνητο από δίπλα μου, και μικρές ζηλοφθόνες κραυγούλες ευτυχίας να κατακλείσουν το είναι μου!<br />Ούτε είδα σε καμία περίπτωση ένα σπίτι και ν' αφίσω κραυγούλα τύπου: "Αχ το θέλω"... να βγει από το στόμα μου..<br />personally speaking i cannot measure happiness<br />Δεν μπορώ να την μετρήσω γιατί δεν έδωσα ποτέ αξία σε ένα luxury car όσο κι' αν αυτό δεόντως την διεκδικεί σήμερα, χτες, αύριο...<br />Η ευτυχία αν γινόταν εκ φύσεως με ευτυχισμένη με την ύλη θα οδηγούσε ferarri? λολολολολολολολ :):):):):)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23234024-6372154816910693471?l=suffocation1.blogspot.com' alt='' /></div>Thothhttp://www.blogger.com/profile/07700618962752427949noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-23234024.post-87944323136630144362007-11-19T23:48:00.000-08:002007-11-19T23:49:46.249-08:00Ο Θεός δεν είναι έξω από μένα<br />ούτε η αλήθεια<br />Το φως δεν είναι έξω από μένα<br />ούτε το σκοτάδι<br />Ο ΓουΪλλιαμ είπε: "Φτιαχτήκαμε απ' το υλικό των άστρων"<br />και όλο τείνω να το ξεχνώ ...<br /><br />Μετά θυμάμαι και φτου κι' απ' την αρχή..<br /><br />Ο Θεός δεν είναι έξω από μένα<br />ούτε η αλήθεια<br />Το φως δεν είναι έξω από μένα<br />ούτε το σκοτάδι<br />[...]<br /><br />Είμαι το σύμπαν μου, τα λάθη μου τα πάθη μου, ο πόνος μου κι' ο δρόμος μου<br />Είμαι ένα αβάπτιστο σημείο στο άχρονο γίγνεσθαι<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23234024-8794432313663014436?l=suffocation1.blogspot.com' alt='' /></div>Thothhttp://www.blogger.com/profile/07700618962752427949noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-23234024.post-60978044403475335042007-07-25T03:55:00.000-07:002008-12-10T04:16:58.979-08:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_dqa5lO-wd3k/RqcwY3Rk4LI/AAAAAAAAAAM/7Vw-aed_ZlI/s1600-h/DSC00148.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5091091107478298802" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_dqa5lO-wd3k/RqcwY3Rk4LI/AAAAAAAAAAM/7Vw-aed_ZlI/s320/DSC00148.JPG" border="0" /></a> Θέλεις όντως να επικοινωνήσω<br />μαζί σου; Στη μήτρα αγέννητος είμαι<br />και κολυμπώ στα υγρά του αμνυακού σάκκου! Είμαι ενωμένος με τον ομφάλιο λώρο της μάνας μου και ακούω δυο καρδιές να κτυπούν. Τη δική μου και τη δική της. Τικ-τακ, τικ-τακ, τικ-τακ...<br />Αγέννητος σ' αυτό τον κόσμο αλλά είδη υπάρχω μέσα σε μια άλλη διάσταση. Την αφουγκράζομαι να με θρέφει και να με προσέχει σαν κόρη οφθαλμού. Της είπαν ότι είμαι αγόρι και ότι 'βιάζομαι' να βγω πιο νωρίς. Δεν ξέρω γιατί βιάζομαι να βγω σε μια διαφορετική διάσταση. Δεν ξέρω αν θέλω να μου κόψουν τον ομφάλιο λώρο. Θα την χρειάζομαι να με προσέχει εκεί έξω, να με ταΪζει και να με γαλουχίζει. Κτύπημα στο στήθος και πρώτη αναπνού. Αεροβάπτισμα για το φόβο του Αβάπτιστου θανάτου. Ένα κιλο και τετρακόσια γραμμάρια. (Κατά τα λεγόμενα του παππού μου, γατάκι). Όνομα Γιώργος και επίθετο δεν επισυνάπτεται για σεβασμό των δικών μου προσωπικών δεδομένων.<br />Βρίσκομαι πίσω στη στιγμή της γέννας μου. Λίγο πριν βγω απ' την μήτρα για να γεννηθώ ξανά.<br />Κτύπημα στο στήθος από την μάνα μου να μεγαλώσω. Να συνειδητοποιήσω ότι πλέον πρέπει να προσέχω και να θρέφω τον εαυτό μου μόνος μου.<br />Κτύπημα στον εγκέφαλο από την ύπαρξή μου. Να θυμάμαι ότι πριν από 25 χρόνια και τέσσερεις μήνες μια βροχερή Κυριακή του Μάρτη στις 14 ο Γιώργος (με το γένος του αρσενικού) βγήκε στον κόσμο σ' αυτή την διαφορετική διάσταση.<br />Καλή Λευτεριά<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23234024-6097804440347533504?l=suffocation1.blogspot.com' alt='' /></div>Thothhttp://www.blogger.com/profile/07700618962752427949noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-23234024.post-9660738392117758892007-05-20T13:04:00.000-07:002007-05-20T13:06:19.610-07:00όπως λέει και ο τίτλος το σημερινό μου θέμα είναι περί αλλαγών ο λόγος καθημερινά βιώνω αλλαγές, αλλά καθημερινά βιώνω και το "ίδιο" με την έννοια της περπατημένης οδού μέσα από την συζήτηση με μια φίλη καταλήξαμε στο συμπέρασμα ότι οι εμπειρίες συνήθως είναι τα λάθη μας. Μόνο με τα λάθη μας μαθαίνουμε, όχι μόνο να αλλάζουμε αλλά να βλέπουμε και με άλλη προοπτική το μέλλον μας Και επανέρχομαι στο αρχικό ζητούμενο. Οι αλλαγές έχουν καμιά σχέση με τις εμπειρίες-λάθη; Τι σημαίνει για σένα αλλάζω; Αλλάζω μάρκα τσιγάρου; αλλάζω αυτοκίνητο; Αλλάζω και αρχίζω να βλέπω την ζωή μου πιο θετικά; Αλλάζω την διαδρομή μου για την δουλειά κάθε μέρα; Τι αλλάζουμε και τι δεν αλλάζουμε στην ζωή μας; Ποιος είναι έτοιμος να συνειδητοποιήσει ότι ελάχιστα αλλάζει στην πορεία του απ' αυτό το "Φωτεινό πέρασμα που λέγεται ζωή" όπως λέει κι' ο Καζαντζάκης. Η αλλαγή συνδέεται με φόβο. Φόβος καθόλου αντικειμενικός, αφού είναι συνήθως ο φόβος του καινούργιου. Ξαφνικά ξυπνάμε και συνειδητοποιούμε (συν + οίδα=γνωρίζω) ότι δεν είμαστε οι ίδιοι. Δεν έχουμε τις ίδιες ανασφάλειες, έχουμε άλλες σωματικές και ψυχικές ανάγκες. Καθώς περνάμε απ' το πέρασμα της εφηβείας στην νιότη κάνουν παρέλαση οι ορμόνες και οι σωματικές αλλαγές και έτσι είναι σαν σκύλλα και χάρυβδη, νομίζουμε συνεχώς ότι κάθε μέρα είναι μια καινούργια επανάσταση, ενώ στην ουσία μες τα "εσώρουχά μας" γίνονται οι πιο ουσιώδεις αλλαγές. Κι' όμως... μετά τι γίνεται; Πώς καταφέρνουμε να βάλουμε τους μηχανισμούς σκέψης μας στις ανάγκες της ηλικίας 25 30 35; Αυτά στην οθόνη φαίνονται αριθμοί. Στην ουσία αριθμοί είναι, αν δεν ζήσαμε τις εμπειρίες-λάθη. Μεγαλώνει μόνο η συνείδησή μας; Δεν μεγαλώνει και το σώμα μας; Γι' αυτούς που μόνο το σώμα τους είναι σημαντικό μπορούν να μας πίσουν ότι νιώθουν όντως παιδιά; (Δεν πέρασε μέρα από πάνω μου). Γι' αυτούς που βλέπουν το νου τους και την συνείδησή τους να μεγαλώνει μπορούν να μας πείσουν ότι είναι γεροντάκια στην συνείδηση; Υπάρχει κανείς που τα γαλουχίζει (γάλα;;;) αρμονικά και τα δυο; Υπάρχει κανείς που τρέφει τόσο τις σωματικές όσο και τις εγκεφαλικές του ανάγκες ταυτόχρονα; (Ο Καρυωτάκης λέει σε κάποια φάση ότι ο χρόνος τον άφισε παιδάκι γερασμένο) πιο είναι το παιδί και ποιος ο γέρος; Γυρόφερνε αυτές τις μέρες ένας στίχος μες το νου μου: "Όλα είναι ίδια αν δεν τ' αγαπάς" και προσπάθησα να βρω κάποιο κρυμμένο νόημα αν υπάρχει. Το σύνδεσα με την καθημερινότητά μου. Με την επικαιρότητά μου, (Eurovision, Πολιτική, εκπομπές, ρουτίνα, πραγματικότητα) και είδα την πικρή αλήθεια που κρύβει αυτός ο στίχος. Θέλουμε όντως να υπάρξει καμιά αλλαγή; Θέλουμε να αλλάξουμε τις σχέσεις μας με τους ανθρώπους, θέλουμε ν' αλλάξουμε επάγγελμα, θέλουμε ν' αλλάξουμε χώρα, θέλουμε ν' αλλάξουμε συνήθειες, θέλουμε ν' αλλάξουμε τον τρόπο σκέψης μας, θέλουμε ν' αλλάξουμε πιστεύω, θρησκεία, δόγμα, κόμμα, σώμα; Ή δεν θέλουμε ν' αλλάξουμε απολύτως τίποτα; Υπάρχουν από σας κάποιοι που βλέπουν μαύρο και άσπρο σαν ένδειξη ότι δεν είναι σαν την καλαμιά στον κάμπο μια δεξιά και μια αριστερά. Υπάρχουν κι' αυτοί που βλέπουν γκρίζο και υπάρχουν και οι 'μερικοί' που βλέπουν ουράνιο τόξο. Τι γίνεται μ' αυτούς; Υπάρχει ουσιώδης λόγος να αλλάξουμε; Είμαστε τίποτα φίδια και θέλουμε να βγάλουμε το παλιο δέρμα; ¨Η είμαστε φοίνικες (μυθολογικά πτηνά χωρίς γρίππη) και θέλουμε να καούμε μέσα στην πυρρά για να αναγεννηθούμε ζωντανοί, πιο έξυπνοι, λιγότερο ρηχοί... Πόσοι έπληξαν μ' αυτό το κείμενο; Πόσοι το διάβασαν με ενδιαφέρον; Πόσοι απλά είπαν δεν βαριέσαι; Πόσοι συνειδητοποίησαν μόνο ένα πράγμα (easy to say diffucult to do) και θεώρησαν τον 'ποιητή' ονειροπόλο, ή πολυλογά, ή ιδεαλιστή; Για μένα είναι δύσκολο ν' αλλάζω Θέλω ν' αλλάζω μόνο σ' αυτό που είναι εγώ Ότι δεν καθρευτίζει το εγώ μου θέλω να το πετώ Κι' αλλάζω πραγματικά σ' αυτό που είμαι Ότι δεν είμαι δεν είναι εγώ easy to say difficult to do... Θέλω να γίνω καλός... αν είμαι θα γίνω!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23234024-966073839211775889?l=suffocation1.blogspot.com' alt='' /></div>Thothhttp://www.blogger.com/profile/07700618962752427949noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-23234024.post-62159115725397729862007-04-26T12:33:00.000-07:002007-04-26T12:56:20.417-07:00κάνω πλύση εγκεφάλου αυτή τη στιγμή<br />φτυάχνω ενεργειακά χάπια και η συστατική ουσία που βάζω μέσα είναι ευτυχία<br />προσπαθώ<br />μα τον Θεό! προσπαθώ πάρα πολύ να ζήσω την ευτυχία που μου αναλογεί, αλλά κάνω και αυτή την κουβεντοθεραπεία με τον εαυτό μου:<br />τι μου λείπει (τίποτα)<br />ξέρω να διαβάζω (ξέρω)<br />ξέρω να γράφω (ξέρω..σχετικά)<br />ξέρω να γελώ (ξέρω!)<br />ξέρω να κλαίω (αμέ!)<br />Και ύστερα αρχίζουν οι παρενέργειες των αυτοδημιούργειτων χαππιών μου, είναι (δεν είναι;) λογικό γιατί κάθε χάππυ έχει παρενέργειες..<br />Διαβάζω αλλά δεν καταλαμβαίνω<br />Δεν γράφω καλά<br />Δεν θέλω να γελάσω<br />Ούτε να κλάψω<br />Είμαι δυστυχισμένος, η θεραπεία μου απέτειχε!<br />Ψάχνω το απ' αλλού φερμένο και ίσως να είναι μια μικρή διαταραχή, μια δεισλειτουργία του μετωπιαίου μου λοβού που μου λέει ότι είμαι ξεχωριστός!<br />Μετά αρχίζω να συνειδητοποιώ ότι είμαι μια απλή μαριονέτα, κι' ότι ο Θεός έριξε ζάρι!<br />Κι' ότι είμαι έρμαιο των επιλογών μου, και κάθε μέρα παίρνω λάθος επιλογές! Μετά ζω την μεγαλοπρέπια των λαθών και των παθών μου<br />Και ύστερα συμβαίνει κάτι πιο τραγικό! Ασθένειες, για να συνειδητοποιήσω ότι είμαι πολύ μικρός! Πολύ θνητος! Πολύ εύθραυστος.. για να είμαι εγώ ο Θεός μου<br />Θέλω ένα Θεό πιο δυνατό<br />Αλλά και λίγο σχέση on and off stand by και bysexual γιατί, κάποτε τον θέλω γυναίκα και κάποτε άντρα. Κάποτε κατανοητικό και κάποτε τιμωρό!<br />Μα.. κάτσε ένα λεπτό! Αν πρόκειται πάλι για τα Θεία μιλώ (sencored) για εγκεφαλική διαταραχή η σχέση μου με τον Θεό; ΤαΪζω μια ιδέα και κάθε μέρα μεγαλώνει μεγαλώνει και μια μέρα θα γυρίσει μπούμερακ να με φάει;;;<br />Τέλοσπάντον.<br />Μπορεί τελικά να πάρω όλη αυτή την αναζήτηση και να την ρίξω στον κάλαθο των αχρήστων του υποσυνειδήτου μου! Θα δω τα πιο ωραία όνειρα αυτή τη βραδυά που θα το κάνω.<br />Θα δω την Γέννηση του κόσμου, την Δημιουργία, τον Θάνατο, θα δω την ευτυχία, την δυστυχία και τα μικρά μου χαπάκια, που μπορεί να είναι και πουά με μωβ βούλες..<br />Ύστερα θα ξυπνήσω και θα γελάσω που ένας ανθρώπινος εγκέφαλος μπορεί να παίξει τόσα παιχνίδια<br />ελπίζω όμως να γίνεται recovery το λογισμικό μου...<br />Πραγματικά το ελπίζω αυτό!<br />Νομίζω περί τούτου υπάρχει και ο χρόνος γιατρός, που όσο παιρνά μας βάζει αυτά τα γυαλάκια σαρκασμού, για όλα που ζήσαμε στο παρελθόν και νομίσαμε ότι ήταν πολύ τραγικά. Μας τα βάζει και μεις γελάμε<br />χαχαχαχαχα<br />χαχαχαχαχα<br />χαχαχαχαχα<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23234024-6215911572539772986?l=suffocation1.blogspot.com' alt='' /></div>Thothhttp://www.blogger.com/profile/07700618962752427949noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-23234024.post-70249915154031214862007-03-06T01:54:00.000-08:002007-03-06T02:06:23.636-08:00τι να σας πω ρε παιδια;<br />Με έπιασαν λίγο εξ' απρόπτου. Χωρίς να προετοιμαστώ δεόντως με έβαλαν (Στην πρώτη μου υπόθεση με την Ομόνοια Μαθιάτη που έπερνε δικαστική Τον Πλατύ (Όχι Πλάτωνα) Αγλαντζιάς) να αγορεύσω, να καλέσω μάρτυρες υπεράσπισης, και τους έκαναν "αυτοί" αντεξέταση. Μάλλον ήταν πολύ light σύγκριση με το παχύρευστο Κυπριακό Νομικό Σϋστημα. Είναι όπως το ολόπαχο γάλα. Αποτελείται από ένα Σύνταγμα που τροποποιήθηκε 5 φορές (όπως την πεντάλφα των άθεων) γιατί είναι πεπαλαιωμένο. Μερικά άρθρα όντως δεν ισχύουν γιατί υπερίσχησε το δίκαιο της Ανάγκης. Έπειτα έχουμε κομμένη και ραμμένη στα μέτρα μας νομολογία (Εκδίκαση βάσει παλαιών αποφάεων) και έχουμε και Νομοθεσία, που η σεβάσμια βουλή συντάσσει και κάποτε προτείνει. Μα τι να πω; Είναι ένας παράξενος κόσμος, ένας κόσμος γεμάτος τυπικότητες, σεβασμούς, και άτομα που δεν ξέρουν αν είναι στο σωστό χώρο. Όλοι επειδή είναι ''φρέσκοι'' λένε ότι θέλουν να κάνουν κι' άλλα μεταπτυχιακά, θέλουν να έχουν πολλές εναλλακτικές. Εγώ θέλω να σκέφτομαι ότι είναι ένας μακρύς και άκαμπτος μονόδρομος. Χωρίς ενδοιασμούς, χωρίς πισωπατήματα, θέλω να πιστεύω ότι ο κόσμος του νόμου παρομοιάζεται μ' αυτόν της Αλίκης στην χώρα των θαυμάτων. Αυτή φέρη (η αλίκη) ένσταση γιατί όταν ο Βασιλιάς στο opening speach του λέει, βάσει του πρώτου νόμου στο βιβλίο Νόμου 34 και αυτή φέρει συμπληρώνει ότι "πώς γίνεται να είναι ο πρώτος νόμος και να είναι ο νόμος 34;;;"<br />Πέραν του νόμου πιστεύω ότι οι πρώτες γνωριμίες έγιναν. Γνώρισα και τον σνομπ που δεν θα μου δώσει σημασία, γνώρισα και αυτούς που θα μιλούμε με ένθερμο ενδιαφέρον αλλά ποτέ δεν θα παραφερθούμε να πούμε 'πιο πολλά' απ' τα εν τύποις. Γνώρισα και τις 'κοπελλούδες' τες καλές που θα μοιραστούμε τους πόνους μας, και το γεγονός ότι γίναμε Νομικοί, γιατί δεν μπορούσαμε να γίνουμε 'μοντέλλα' χεχεχε<br />Το δράμα<br />Το δράμα είναι που όλοι αυτοί τα πιστεύουν και τα τηρού, εννοώ τα διαδικαστικά, τα εξώδικα, και τα δικόγραφά τους, τα έχουν ψηλά, γιατί μετά θα γεμίσει ο κόσμος χάος. Όπως έξυπνα είπαν οι Νομοταγείς Λατίνοι: Ας εφαρμοσθεί η δικαιοσύνη και ας χαθεί ο κόσμος. Ενώ εμένα μ' αρέσει το Γιαπωνέζικο: "Οι δικηγόροι μπορούν να πεινάσουν στην Ιαπωνία, γιατί κανείς δεν ενδιαφέρεται για το νόμο χεχεχχε<br />στο επανηδείν καλοί μου φίλοι<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23234024-7024991515403121486?l=suffocation1.blogspot.com' alt='' /></div>Thothhttp://www.blogger.com/profile/07700618962752427949noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-23234024.post-12043136649417349112007-01-14T16:28:00.000-08:002007-01-14T16:57:38.231-08:00Αυτό το ποστ θα είχε κανονικά την μορφή 'αναδρομή των τελευταίων ημερών' αλλά όπως πάντα στο τέλος κάτι αλλάζει μέσα μου και είπα από το ειδικό να βγάλω συμπεράσματα για το 'γενικό'. Με απλούστερα λόγια, να κάνω ένα 'ζουμ-αουτ' να δω τη μεγαλύτερη εικόνα-αυτό κάνω συνήθως-που δεν είναι (Κλαψ κλαψ χεχεχε) και τόσο άσχημη.<br />Περπάταγα ξανά στα δρομάκια του 'στειχειωμένου' Coventry, με τους τάφους του, με τα μουσία και τους ανθρώπους του. Ήταν πιο πολύ διαδρομή ψυχής, με συνοδοιπόρο τον γνωστό (μελλοντικό διάσημο) φίλο μου... Με προκαλούσε πάλι και έκανα αναδρομή στο χθες, κάτι που συνηθίζουμε να κάνουμε άμα είμαστε μαζί.<br />Ζήσαμε μια μικρή ζωή σε τρεις μέρες. Πόσα μπορεί να κάνει ο άνθρωπος σε τρεις μέρες. Να συμφιλιωθεί με τον εαυτό του, να γελάσει, να κλάψει, να χορέψει, να καπνίσει, να ονειροπολήσει, να μετανιώσει και μετά να πει.. ''δεν πάει στα κομμάτια'';<br />Καταλάβαμε ότι δεν έχει σχέση ούτε ο χώρος που ζεις, ούτε ο χρόνος, πιο πολύ οι 'ουλές-αλλαγές' είναι εσωτερική υπόθεση. Το να μαθαίνεις απ' τα λάθη, είναι ωραίο. Το να είσε θνητός και να τα επαναλαμβάνεις δεν είναι κατηγορητέο. Όλα 'έκλειναν' με σχήμα κύκλου. Το καφέ (που επέμενα να πάμε) να πιούμε το φραπόγαλο μας, το κλάμπινγκ, ήταν όλα προσχήματα για να μας βρούμε στους χώρους που συνηθίζαμε να πηγαίνουμε όταν μαζί κάναμε αυτές τις διαδρομές μέσα στον χωρόχρονο. Και οι κουβέντες μας μια μπλέκονταν στο χθές, μια στο σήμερα, μια στο αύριο, ξέροντας ότι οι 'διαστάσεις' είναι σχετικές. Το φοιτητικό γνωστό άγχος για το τι ακολουθεί μετά, μια μικρή μελαγχολία που τελειώνουν οι διακοπές της φοιτητικής ζωής, και αρχίζει κάτι ίσως πιο δύσκολο που δεν έχει συνεχόμενες εξετάσεις και δασκάλους, έχει μια μπόλικη δόση πραγματικότητας. Οι διάφοροι τύποι ανθρώπων που μας περιβάλλουν, οι διάφορες καταστάσεις που μας περιβάλλουν, τα ελαττώματά μας, η τύχη και ατυχία μας, το μάτιασμα (σύμβολο μικροαστικής κοινωνίας που μεγαλώσαμε).<br />Το ταξίδι άρχισε να φεύγει από τα όρια που τοποθετεί ο χρόνος. Πήγαμε μέχρι το Άμστερνταμ, πήγαμε Ρουμανία (ελάχιστα καθίσαμε Γαλλία γιατί δεν είναι λολολ η αγαπημένη μου χώρα στην Ευρώπη) και εξεφράσαμε την επιθυμία να δούμε την Κωνσταντινούπολη. Ποτέ δεν παραλείψαμε να κάνουμε εύφημη μνεία για την Νήσο Κύπρο, που θέλοντας και μη είναι η βάση μας. Εκεί ζουν, οι ανθρώποι μας, εκεί μεγαλώσαμε, την κουβαλούμαι μέσα μας σαν παρακαταθήκη που πρόκειται να αποτελέσει σταθμός στην ζωή μας. Και ήρθε το μεγάλο δίλημμα: "Φεύγω απ' το χωριό μου; (Λονδίνο)." "Πάω στο χωριό της Κύπρος;" Απάντησα σιγά-σιγά αυτό το υπαρξιακό (επειδή περί στέγασης της λολ ύπαρξής μου πρόκειται λολολ) ερώτημα: Έχει σημμασία που θα στεγάσω την ύπαρξή μου; Έχει σημμασία, αφού και το ένα και το άλλο 'χωριό' είναι σχετικό. Είναι σχετικά με την έννοια ότι, όπου κι' αν είναι κανείς κουβαλά μαζί του την πραγματικότητά του. Έρχομαι να 'κομίζω γλαύκας τας Αθήνας' και να ξαναπώ για την Καβαφική Πόλη: Όπου κι' αν είμαστε κουβαλούμε τις ιδιοτροπίες μας, κουβαλούμε τα προτερήματά μας, κουβαλούμε το 'είναι' μας! Η αλλαγή που θα έβαζα στην Πόλη του Καβάφη θα ήταν να το έκανα χωριουδάκι. Ο λόγος είναι πάρα πολύ απλός, πρώτα και καλύτερα γιατί δεν μεγάλωσα στην πρωτεύβουσα, αλλά σ' ένα χωριουδάκι μεγάλωσα. (Υπό άλλες συνθήκες δεν θα το παραδεχόμουνα λολολ). Κουβαλώ αυτό το χωριουδάκι, με την έννοια ότι 'εκεί' έμαθα ότι αυτό που μου συμβαίνει δεν είναι κατ' ανάγκη το πιο σημαντικό πράγμα στον κόσμο. Υπάρχουν χιλιάδες προβλήματα, υπάρχει φτώχια και δυστυχία στον κόσμο απεριόριστη όση δεν φαντάζεται κανείς. Έτσι δεν πρόκειται να κάτσω σαν τον Καβάφη να μιζερέψω ότι 'ρίμαξα' και 'χάλασα' την 'πόλη-χωριό' μου.<br />Σ' αυτή την πορεία-σταθμός στην ζωή μου, το χωριό Λονδίνο, το χωριό Κύπρος, το χωριό Κόσμος με μεγάλωσαν δυο-τρία χρόνια (Έλα τρελέ κόψε κάτι, κόψε κάτι) όχι μόνο στα χρόνια. Αν αφαιρέσω το κοινώς αποδεχθό χρόνος-χώρος, θα έλεγα ότι μεγάλωσαν την συνείδησή μου. Δηλ. την ικανότητά μου να κρίνω την διαφορά μεταξύ του καλού και του κακού, την ικανότητά μου να κρίνω μια κατάσταση. Μου έδειξαν καταστάσεις και περιστατικά ότι είναι σημαντικό να είμαστε άνθρωποι, όσο δύσκολο κι' αν είναι την σήμερον ημέρα.<br />Οι πόλεις (οι εαυτοί μας) φτιάχνονται, εξωραΪζονται, ανοικοδομούνται. Οι πόλεις αναπαλαιώνονται (αυτή μου η κακή συνείθεια να χρωστώ λολ όλες μου τις πιστωτικές) οι πόλεις συστώνται από μετανάστες, φίλους γνωστούς, εχθρούς, αδερφούς, αδερφές... Ποτέ δεν είν' αργά να ξεκινήσουμε να εκτιμούμαι την πόλη μας, όχι μόνο αυτή που ζούμε, αλλά πιο πολύ αυτήν που κουβαλούμε.<br />Σίγουρα θάρθουν στιγμές, που δεν θα αντέχουμε τα όριά μας, αυτά που επιτρέψαμε να μας παγιδεύσουν σε μοίρια χίλια αδιέξοδα. Κι' όμως υπάρχει ελπίδα. Υπάρχει αυτή η 'μαγεία' να μας σηκώσει το πρωί απ' το κρεβάτι και να μας κάνει να μην τα βάλουμε κάτω...<br />Καλό ταξίδι λοιπόν<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23234024-1204313664941734911?l=suffocation1.blogspot.com' alt='' /></div>Thothhttp://www.blogger.com/profile/07700618962752427949noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-23234024.post-1166404311150021482006-12-17T16:46:00.000-08:002006-12-17T17:11:51.190-08:00αφιερομένο στον άνθρωπο που έμαθε να βάζει μιάν άνω τελεία στα όνειρά του<br />είναι δύσκολο να μην ονειρεύεται κανείς<br />γιατί το να μην ονειρεύεσαι (με την έννοια του να μην κάνεις ευσεβείς πόθους) σημαίνει να κάνεις την κάθε δυνατή προσπάθεια στην ζωή σου χωρίς να περιμένεις μιαν βοήθεια από τον κόσμο του αοράτου και των φαντασιώσεων.<br />Τον γνώρισα στο Ηνωμένο Βασίλειο στις αρχές του 2004. Κάναμε μιαν εκ βαθέων συζήτηση περί των πάντων, σπάσαμε κάποιους φραγμούς όσον αφορά τα ''πιο προσωπικά θέματα'' που αφορούν τους χαρακτήρες και τις επιλογές μας. Συνήθως ασχολείται με την ουσία, και πετά στον κάλαθο των αχρήστων αυτά που δεν αξίζει τον κόπο να ασχοληθεί κανείς. Έχει μια τάση να βγάζει σε όλους nick names εμένα με λέει ... για τον λόγο ότι του θυμίζω μια καλή νεραϊδούλα που το μόνο που σκέφτεται είναι το φαγητό και το γαμήσι. Το πρώτο μας πρόβλημα ήταν ότι ασχολούμαι με τόσο ''out'' εκ πρώτης όψεως πράγματα, και θα δημιουργείτο πρόβλημα επικοινωνίας. ''Μα να μην έχεις μια ''ανθρώπινη'' πιο ''φυσιολογική'' μανία. Ούτε το shopping ούτε τα ρούχα, να αγαπάς ξέρω γω τα ρολόγια, ή να διαβάζεις εφημερίδα;'' Όχι ότι θέλησε ποτέ να με αλλάξει, αλλά πάντα έψαχνε την ''ανθρώπινή'' μου φύση και όχι την ... ''Ξωτικίσια''. Μου στέλνει κατά διαστήματα αποκόμματα εφημεριδών συνημμένα στο ηλεκτρονικό ταχυδρομίο, μου ''συνεφέρνει'' με διάφορα τεχτενόμενα της καθημερινότητας, με ιστορικά δεδομένα, ακόμη και με διάφορα παρατραβήγματα των πιστωτικών μου που έπρεπε να ''πληρωθού''. (unsecured creditors hehe). Στην πορεία βρήκα και γω την μαγική του πλευρά. Τραβά γραμμές όσον αφορά το πόσο φίλος θα γίνει με τους άλλους. Δεν θέλει κανείς έτσι ξαφνικά να του πάρει τον αέρα, όχι μόνο γιατί δεν είναι ελαφρόμυαλος, αλλά γιατί ξέρει ότι είναι κανόνας επιβίωσης.<br />Κάναμε διάφορα, από clubbing, τον αιώνιο προβληματισμό με τις σπουδές, το μέλλον, το παρελθόν, γκάφες και πολλά άλλα. Μια λέξη που του αρέσει να χρησιμοποιά είναι η αυτοκριτική, γιατί πιστεύω ότι αυτός κάνει. Μου το μετάδωσε λίγο. Με έμαθε να είμαι αυστηρός με τον εαυτό μου, και να μην φταίω συνεχώς τους άλλους για αναποδιές και παρατράγουδα που μου συμβαίνουν. Όταν κανείς αναλαμβάνει τις ευθύνες των πράξεών του είναι πιο εύκολο μετά να διορθώσει τα λάθη και γενικά να βάλει την ζωή του σε μιά τάξη. Μια από τις πιο αστείες μας συζυτήσεις, ήταν αυτή που είχαμε περί των θανάτων. (Μας αρέσει το black humour λόγω και της χώρας που ζούμε). Λέγαμε που λέτε μιά μέρα τι ειδών χτερίσματα, θα ρίχναμε στον τάφο των φίλων και συγγενών μας. Εμένα κατά διαστήματα αλλάζουν με βάση του τι συμβαίνει στην ζωή μου. ¨Οταν το μιλούσαμε θα μου έριχνε μαγικές σφαίρες, Ταρό, κ.ο.κ. Κάποιου άλλου φίλου μας θα του ρίχναμε ενυδατικές γιατί έχει πολύ ξηρή επιδερμίδα. Αυτού του υποσχέθηκα να του ρίξω πολλές τσάντες, γιατί αυτό το διάστημα είχε μια μανία με τις δερμάτινες, για το γραφείο ταξιδιωτικές κ.α. Χάλασε (χιχιχι) μια περιουσία, οπόταν δεν θα τις αφίσω να τις χρεισημοποιήσει κανείς. Του μπαμπά μου θα του έριχνα το κινητό, γιατί μιλά συνεχώς στο τηλέφωνο οπόταν θα είναι αρκετά χρήσιμο.<br />Ήρθαν και οι ... ''ρίξεις'' όπως όλες τις φυσιολογικές φιλίες. Όταν φιλοξενούσαμε μια φίλη μας, πήρα να παίξω τον ξεναγό, και τους έχασα μέσα στο Νότιο Λονδίνο, πράγμα που δεν ήταν καθόλου ευχάριστο. Μου έβαλε τις φωνές, και μου έλεγε ότι έχουμε ευθύνη απέναντη στην κοπέλα που φιλοξενούσαμε. Κατσούφιασα, αλλά νομίζω ότι είχε δίκαιο, άργισα πολύ να καταλάβω τα διδάγματά του. Όχι ότι είναι αλάνθαστος, αλλά ζυγίζει και τις σκέψεις του και τις πράξεις του με τόση λογική που κάποτε φοβάμαι. Κάποτε οι σκέψεις του πέρνουν μιαν αρμονία τύπου: Αφού δεν είναι μαύρο και αποκλείετε να είναι άσπρο τότε είναι γκρίζο. Και έτσι αφαιρετικά ή προσθετικά βγάζει συμπεράσματα. Απλά το μόνο που ήθελα ήταν να ονειρεύεται λίγο περισσότερο. Δεν έχει χρόνο υποθέτω. Όχι δεν έχει χρόνο να ονειρευτεί, δεν έχει χρόνο να χαλά στο να κάνει φαντασιώσεις, γιατί έμαθε μια ζωή να βάζει τις σκέψεις του σε εφαρμογή, και όχι να εφαρμόζει, να αναθεωρεί να αναπλάθει και να αναπαράγει φαντασία. Κάποτε τον ζηλεύω που είναι τόσο down to earth. Κι' όμως...<br />Ελπίζω κατάκαρδα μια μέρα να μάθει να ονειρεύεται. Μπορώ να καταίβω λίγο κάτω από τον ονειρόκοσμο που βρίσκομαι για να επικοινωνούμε. Ανάιβα και εσύ λίγο πάνω όμως να με βρεις. Είναι όμορφα εδώ τρελόπαιδο, έχει κι' άλλες παχουλές νεράιδες που κουτσομπολέβουν, χαλούν και φτιάχνουν ένα αόρατο νήμα κάποιου σεναρίου που ίσως να μην μπει ποτέ σε εφαρμογή, αλλά υπάρχει. Ονομάζεται ουτοπία και έχει τους δικούς του κατοίκους και προβληματισμούς. Έχει ζωή από μόνο του και τρέφεται από τις φαντασιώσεις των ''παχουλώ'' που είναι διασκορπισμένες σε όλο τον γαλαξία.<br />Σαν βαρεθείς το ''ριάλιτι'' ανέβα για λίγο, και κτύπα την εξόπορτα τρεις φορές. Το συνθηματικό είναι Νάρνια<br />Καλά Χριστούγεννα φιλαράκι<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23234024-116640431115002148?l=suffocation1.blogspot.com' alt='' /></div>Thothhttp://www.blogger.com/profile/07700618962752427949noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-23234024.post-1164063342377066532006-11-20T14:50:00.000-08:002006-11-20T14:55:42.393-08:00πάει καιρός να τα πούμε<br />αγαπημένο μου ημερολόγιο<br />κάθε μέρα που ξυπνώ και περιμένω να νυχτώσει για να σε βρω να πούμε δυο-τρεις κουβεντούλες, ας είναι και απλές.<br />Ξεχνώ συνήθως ότι μ' αρέσει να ξέρω τι γίνεται μες το νου μου, και με απορροφούν τα 'μικροπροβλήματα' της καθημερινότητας. Κάποτε με μαγεύει σε σημείο πεζότητας, και τότε η ψυχή μου αφυδατώνεται σε σημεία αηδείας. Τότε ανοίγω, ένα-ένα τα χαρτιά μου, αφαιρώ τους μανδύες των αναγκών, της τροφής, του ύπνου της, ύλης για να βρω την ψυχή μου.<br />Την βρίσκω να κάθεται μονάχη, να κάνει διαλογισμό, σε στίχους ποιητών, σε τραγούδια αγαπημένα, και συνήθως να μαγεύεται με τις κυριακές. Απλώνει το χέρι να χαϊδέψει τ' αστέρια, με σπουδί κάνει τις παλάμες σε σχήμα προσευχής και εύχεται όλα να πάνε καλά.<br />Κλείνω το ημερολόγιο...<br />Το κλέινω, γιατί δεν υπάρχει λόγος να γίνομαι και πολύ ομιλητικός. Λίγη σιωπή και λίγη ησυχία μπορεί να είναι πιο σημαντικές απ' τα λόγια...<br />Στο επανειδείν.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23234024-116406334237706653?l=suffocation1.blogspot.com' alt='' /></div>Thothhttp://www.blogger.com/profile/07700618962752427949noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-23234024.post-1157559562255197302006-09-06T09:08:00.000-07:002006-09-06T09:19:22.276-07:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/3177/2375/1600/mushroom.0.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/3177/2375/320/mushroom.0.jpg" border="0" /></a><br /><br />και επαναλαμβάνω δεν έχω καμιά σχέση με τα γραπτά μου<br />ούτε πήγα ποτέ στο Γιαπωνέζικο, ενώ έτρωγα στις αρχές Μίσο σούπα μετά άρχισα να συνειδητοποιώ ότι όλα ήταν όνειρο...<br />Και τραβώντας την μεγάλη κόκκινο/χρυσή σουρρεάλ κουρτίνα (ενώ το σαξόφωνο έπαιζε σορτίνα) άρχισα να ανακαλύπτω ότι άναβα σανδαλόξυλα και κεριά και δεν ήξερα την χρύση τους<br />τα τέλη του 2006 μυήθηκα σ' εκείνο τον μικρό ναό μέσα από μια τηλεόραση για να μου θυμήσει η οθόνη το υποσεινήδητο πριν χρόνια πεπαλαιωμένο όνειρο όταν ήμουν έξι<br />καθώς πίσο από μια κόκκινο/χρυση σουρρεάλ κουρτίνα άναβα σανδαλόξυλα και κεριά<br />και ήρθαν πολλά έντομα, πολλά ενοχλητικά έντομα, ερπόμενα μέσα από τον αδένα της υπόφυσης και με άφισαν έντρομο, γιατί έχω εντομοφοβία! κράτησα την αναπνοή μου (ενώ αποτέλεσα ένα μέρος του στατιστικού δεδομένου των προκαλούντων εσκεμμένης ανακοπής της αναπνοής) παρόλο που δεν ήταν για την ηδονή, ήθελα ν' ανοίξω τα μάτια και να τελειώσει ο εφιάλτης...<br />και βρέθηκα μέσα σ' εκείνο το Γιαπωνέζικο (όχι Γιόκ, μην σκέφτεσαι πάντα το φαΪ) πίνακα που είναι κάτι βουναλάκια, και Γιαπωνέζικοι χαρακτήρες, ενώ οι Σαμουράι ακονίζουν τα σπαθιά τους (όχι δεν είδα πριν κοιμηθώ Ταραντίνο)<br />προσπαθώ, κάποτε προσπαθώ να ''μπω'' κάποτε προσπαθώ να ''βγω''<br />κάποτε προσπαθώ να δω τα χέρια που ανοιγοκλοίνουν την κόκκινο/χρυσή κουρτίνα<br />Τώρα δεν ξέρω αν είναι ανοιχτή ή κλοιστή..<br />Ξέρω όμως ότι δεν είμαι μες τον πίνακα<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23234024-115755956225519730?l=suffocation1.blogspot.com' alt='' /></div>Thothhttp://www.blogger.com/profile/07700618962752427949noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-23234024.post-1154948237612454262006-08-07T03:50:00.000-07:002006-08-07T03:57:17.626-07:00Δεν έχει αντίδραση σήμερα,<br /><br />Γιατί θέλει α... η αντίδραση! (¨Οσες τα έκοψαν μπράβω τους, είχαν τ' α...)<br /><br />Κι' όμως αυτοί που τ' άχουν τα χρησιμοποιούν (νόμος της ζούγλας δεν αντιλέγω) για να γεμίζουν τον κάβαλο του παντελονιού τους... Απόδειξη ότι όχι μόνο καθημερινά γυρεύουν αιώνια θύματα, να πουλήσουν τις θεωρίες τους, αλλά και αιώνια θύματα, να χρεώσουν τις αδυναμίες τους...<br /><br />Για ποιούς μιλώ; Μα βέβαια γι' αυτούς που θέλησαν να με πίσουν ότι πρέπει να προσαρμόσω την πραγματικότητά μου πάνω στην ''κοινώς αποδεχτή''...<br /><br />Όχι δεν έφτασε η ώρα να το κάνω... Είμαι πολύ νέος, (ΛΟΛ) πολύ αντιδραστικό άτομο και το κυριότερο πολύ ελεύθερος για να σκλαβώσω τον εγκέφαλό μου στην παράνοια τον ''λογικών''...<br />''Dreams are e-mails from the unconsiouss''<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23234024-115494823761245426?l=suffocation1.blogspot.com' alt='' /></div>Thothhttp://www.blogger.com/profile/07700618962752427949noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-23234024.post-1149184546368802372006-06-01T10:53:00.000-07:002006-06-01T10:56:54.426-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/3177/2375/1600/IMAGE_00393.0.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/3177/2375/200/IMAGE_00393.0.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><p class="MsoNormal"><span class="MsoHyperlink"><div id="radioblog" style="border: 1px solid rgb(187, 187, 187); padding: 5px; background: rgb(236, 236, 236) none repeat scroll 0% 50%; overflow: hidden; width: 160px; height: 13px; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;"><embed type="application/x-shockwave-flash"><span style=""> </span>src="http://stat.radioblogclub.com/radio.blog/skins/mini/player.swf"<span style=""> </span>style="width:100%; height:100%;"<span style=""> </span>bgcolor="#ECECEC"<span style=""> </span>id="radioblog_player_0"<span style=""> </span>FlashVars="id=0&status=maximizeundefined&amp;filepath=http%3A%2F%2Flfasm1.free.fr%2Fradio.blog%2Fsounds%2FPlacebo+-+Taste+In+Men.rbs&colors=body:#ECECEC;border:#BBBBBB;button:#999999;player_text:#999999;playlist_text:#999999;"></div><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><!--[if gte vml 1]><v:shapetype id="_x0000_t75" coordsize="21600,21600" spt="75" preferrelative="t" path="m@4@5l@4@11@9@11@9@5xe" filled="f" stroked="f"> <v:stroke joinstyle="miter"> <v:formulas> <v:f eqn="if lineDrawn pixelLineWidth 0"> <v:f eqn="sum @0 1 0"> <v:f eqn="sum 0 0 @1"> <v:f eqn="prod @2 1 2"> <v:f eqn="prod @3 21600 pixelWidth"> <v:f eqn="prod @3 21600 pixelHeight"> <v:f eqn="sum @0 0 1"> <v:f eqn="prod @6 1 2"> <v:f eqn="prod @7 21600 pixelWidth"> <v:f eqn="sum @8 21600 0"> <v:f eqn="prod @7 21600 pixelHeight"> <v:f eqn="sum @10 21600 0"> </v:formulas> <v:path extrusionok="f" gradientshapeok="t" connecttype="rect"> <o:lock ext="edit" aspectratio="t"> </v:shapetype><v:shape id="_x0000_i1025" type="#_x0000_t75" style="'width:206.25pt;" bordertopcolor="this" borderleftcolor="this" borderbottomcolor="this" borderrightcolor="this"> <v:imagedata src="file:///C:\DOCUME~1\GEORGE~1\LOCALS~1\Temp\msohtml1\01\clip_image001.jpg" title="IMAGE_00242"> <w:bordertop type="single" width="4"> <w:borderleft type="single" width="4"> <w:borderbottom type="single" width="4"> <w:borderright type="single" width="4"> </v:shape><![endif]--><!--[if !vml]--><br /></p><p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <h1>“If you think you are perfect BE perfect’’ </h1> <h1>“If you want to heal yourself start thinking positive”</h1> <h1>“Make the most of it while on earth”</h1> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">FOLLOW THE white rabbit in the whole of reality, rather than the opposite! Find ways to communicate your ideas, and try to keep it simple! </p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23234024-114918454636880237?l=suffocation1.blogspot.com' alt='' /></div>Thothhttp://www.blogger.com/profile/07700618962752427949noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-23234024.post-1148130078896120312006-05-20T06:00:00.000-07:002006-05-20T06:01:18.906-07:00http://www.spellsandmagic.com/puzuzu-ban-small-ani.gif<br /><br />Take the quest in the depths of your spirit...<br /><br />Grow; Relax; Fly<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23234024-114813007889612031?l=suffocation1.blogspot.com' alt='' /></div>Thothhttp://www.blogger.com/profile/07700618962752427949noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-23234024.post-1147734800236803112006-05-15T16:11:00.000-07:002006-05-15T16:13:20.243-07:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/3177/2375/640/IMAGE_00126.jpg"><img style="DISPLAY: block; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/3177/2375/320/IMAGE_00126.jpg" border="0" /></a>&nbsp;<a href='http://picasa.google.com/blogger/' target='ext'><img src='http://photos1.blogger.com/pbp.gif' alt='Posted by Picasa' style='border: 0px none ; padding: 0px; background: transparent none repeat scroll 0% 50%; -moz-background-clip: initial; -moz-background-origin: initial; -moz-background-inline-policy: initial;' align='middle' border='0' /></a> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23234024-114773480023680311?l=suffocation1.blogspot.com' alt='' /></div>Thothhttp://www.blogger.com/profile/07700618962752427949noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-23234024.post-1146235193025350422006-04-28T07:34:00.000-07:002006-04-28T07:39:53.036-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/3177/2375/1600/Picture%20031.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/3177/2375/320/Picture%20031.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br />νομίζω δεν ''ξυπνώ'' με περισσότερα παραμύθια<br />το τέλος φτάνει και μέσα μου και έξω μου<br />ασφυκτιώ ακόμη μια φορά, το μυαλό μου η καρδιά μου όλα πάνε να σπάσουν από αγωνία<br />είναι ψυχοφθόρο γιατί τα ψυχοτροπικά χάλασαν από καιρό κι' αναγκαστήκαμε να πίνουμε αλκοολούχες λεμονάδες, με μια φετίτσα λεμόνι, πιο πολύ στην καρδιά<br />γράφουμε με πικρία τόση γιατί μας τέλειωσαν τα δευτερόλεπτα έτσι που λυπημένα φεύγει ο χρόνος μας γερνά με έτη φωτός πιο πολύ στην ... σκέψη!<br /><br />αν συνεχίσουμε έτσι θα πεθάνουμε σε μια ώρα<br />θαμένοι μέσα σε πουά μωβ υφάσματα να κοιτάμε το κενό και να χαιρόμαστε<br />που έτσι με λεμαργία ζήσαμε στην χώρα των κατατονικών θερμοκηπίων που μεγαλώνουν τα νεαρά σημερινά βλαστάρια, που μας βάζουν να ακούμε όλοι τρανς και να χτυπιώμαστε στους ρυθμούς της... θεάς<br />ουφ<br />αναστατώθηκα<br />φτάνει<br />ΔΕΝ ΜΑΣΩ ΑΛΛΟ ΚΟΥΤΟΧΟΡΤΟ! θελω να ζήσω<br />θέλω να<br />ζήσω<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23234024-114623519302535042?l=suffocation1.blogspot.com' alt='' /></div>Thothhttp://www.blogger.com/profile/07700618962752427949noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-23234024.post-1144746704041273852006-04-11T02:06:00.000-07:002006-04-11T02:11:44.056-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/3177/2375/1600/gothicgirlz.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/3177/2375/320/gothicgirlz.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br />επιτέλους ήρθε<br />με μια ψύχρα ένα μελτέμι γλυκό παγωμένο από τάφο βγαλμένο<br />με πάτησε εκεί που πονούσα..στον εγωισμό! και με μείωσα και με μειώνω ακόμα με πόνους<br />πιο πολύ στην ψυχή<br /><br />ήρθε και όλα μώβισαν σαν μέρα πένθους και θανατικού μεγάλου<br />γιατί οι καμπάνες μέσα μου κτύπησαν..το εγώ μου πέθανε<br />έκαψα λιβάνια να πάρω τη ρεβανς αλλά εις μάτην<br /><br />από τώρα και στο εξής δεν υπάρχω<br />η ιδέα μου με συντηρεί και..<br />δυο υπέροχη νάρκισσοι στο παραπέτασμα του σκοτεινού μου τάφου<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23234024-114474670404127385?l=suffocation1.blogspot.com' alt='' /></div>Thothhttp://www.blogger.com/profile/07700618962752427949noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-23234024.post-1144268561470499512006-04-05T13:18:00.000-07:002006-04-05T13:22:41.483-07:00dfdesfdsfdfedfdfdfdfdfdfdfdfdfdfdsfdfdfdfdsa\fsd;lkjfh\l;kdlakjsdfhlksa\df<br />adsfkl;jhalk\jdvhlkj\hvdlkjvh\a.dkjvh.k\ajdvh.k\jdvhlkdh.\kjdvh.kjh<br />dsflkja\.dfh.adjkf.lkjasd;laksdfhljh<span style="font-weight: bold;">iwanna die in my dreams</span>aflkd;slfkjdsa;lkfja;lkjsdf;lkjasd;lfkja;sdlkfja;sldkjf;asldkjf;laskdjf;lk<br />adsl;fkja;sldkjf;alksjdf;lakjsd;lfkja;ldkfja;sdlkjf<br />asdf;lkja;sdlkfja;lskdjf;alskdjf;alskdjfa;lsdkjf;lkasdjf;alsdkjfa;lksdjfasdf<br />adfasdfasdf<span style="font-weight: bold;">apeacefulplacetogo</span><br />a;lksdjf;alksdjf;alksdjf;laksjdf;lakjdsf;lkasjdf;lasdkjf<br />faraway;aslkdfj;alkdsjf;lakdsjf;laksdjf<br />innowherea;lskdfja;lskdjf;aklsdjf;alksjdf;alksdjf;alkdsjfa;lkdjf<br />fulloflove<span style="font-weight: bold;">fullofhope</span>fja;sdlfkja;lsdkjf;alkdsjfa;ldksjf;alkdjf<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23234024-114426856147049951?l=suffocation1.blogspot.com' alt='' /></div>Thothhttp://www.blogger.com/profile/07700618962752427949noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-23234024.post-1144195676315971602006-04-04T16:43:00.000-07:002006-04-04T17:07:56.330-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/3177/2375/1600/3-little-wolves.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/3177/2375/320/3-little-wolves.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br /><p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL">Μ’ έπαιρνε η Αλίκη τηλέφωνο να πηγαίναμε μαζί σ’ ένα κλαμπ.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL">Και τι κλαμπ της λέω εγώ;<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL">Μου απάντησε προκλητικά ότι είναι έκπληξη και ότι γιορτάζει τα γενέθλια του το κλαμπ γι’ αυτό να μην την ρωτήσω άλλες πληροφορίες. <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL">Μα τι να σας πω συνήθως δεν την εμπιστεύομαι γιατί ονειροπολεί αντί να είναι στην πραγματικότητα αλλά αυτή τη φορά είπα: ‘Δεν πάει στα κομμάτια;’ <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL">Χώρος σκοτεινός (γεμάτος μικρόβια) αποπνικτικά, γεμάτο καπνίλλα και ‘ανδρίλα’…Εκ πρώτης όψεως όλοι φαίνονταν ‘άνδρες’ μέχρι να τους δεις να ‘κτυπιούνται’ και να ‘φωνάζουν’ εξαρτημένοι με την ηδονή της νύχτας. <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL">Να βγάζουν χωρίς δισταγμούς τα ρούχα και να ξεχύνονται σε ομαδική ευχαρίστηση (σαλιωμένα φιλιά αλά τρίο) και με λοστούς και σφαίρες να σημαδεύουν τα κρανία τους. <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL">Όχι δεν ανάπνεα κανονικά, σκεφτόμουν ότι αν έπεφτε κανείς πάνω μου, (έτσι εύθραυστο που είμαι) θα με έλιωναν και θα γινόμουν θρύψαλα. <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL">Αυτά με τα του κλαμπ…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL">Για όσους ενδιαφέρονται…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EN-GB">MEGAWOOF </span><span style="" lang="EL"><span style=""> </span><o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23234024-114419567631597160?l=suffocation1.blogspot.com' alt='' /></div>Thothhttp://www.blogger.com/profile/07700618962752427949noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-23234024.post-1143831766808803362006-03-31T10:58:00.000-08:002006-03-31T11:02:46.823-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/3177/2375/1600/emotionalcorrosion.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/3177/2375/320/emotionalcorrosion.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br /><h1><span style="" lang="EL">Ταξίδι στο φως<o:p></o:p></span></h1> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL">Ναι λοιπόν αποφάσισα να γράψω κι’ άλλα κατάστιχα ώσπου να βρω φως μέσα από τα γραπτά μου…Μόλις δημιουργήθηκε ένα οξύμωρο σχήμα αφού τώρα απογευματίζει κι’ ο ήλιος πάει να κοιμηθεί<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL">Δεν είναι εύκολη η ‘απόφαση’ να γράφω, αφού κάθε φορά πρέπει να ‘αλλοιώσω’ τα από μέσα, να διαστρεβλώσω την μαγεία τους και να τα οδηγήσω στον κατήφορο της γραφής<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL">Μέσα από μουσικές διαδρομές, μέσα από συζητήσεις, μέσα από σκέψεις οδηγούμε συνεχώς στο συναίσθημα ότι είμαι από ‘αλλού’ και ότι συνεχώς όλα οδηγούν σε κείνο το ‘απ’ αλλού’ που δεν είναι άλλο από τον ονειρόκοσμο που κλείστηκα. Κάποτε μου κλείνουν το μάτι ξωτικά και μάγισσες, κάποτε ισχνοί βρυκόλακες/τύψεις έρχονται να μου θυμίσουν λάθη και ορθά όμως εγώ το βιολί μου: Τείνω να κλείνομαι στον ονειρόκοσμο που τόσο αγαπώ. Είναι κάτι σαν ο ‘λοφίσκος της απόδρασης’ που παίζει ρόλο καταλύτη στην ζωή μου. Μ’ αυτόν χάνω ολοένα πιο πολλά δρώμενα που λαμβάνουν χώρα στο ριάλιτι, κι’ αυτό όμως υποκειμενικό είναι. Όπως λέει κι’ ο φίλος Κραουνάκης πήρα κόκκινα γυαλιά κι’ όλα γύρω σινεμά τα βλέπω, τουτέστιν οι παρωπίδες που κλείνουν ερμητικά τα μάτια μας για να μην βλέπουμε την αλήθεια, άλλοτε καθολική κι’ άλλοτε ατομική να ταλανίζει το είναι μας. Αυτή την ονόμασα μολυβένια (βάρος εννοώ όχι υλικό) μοναξιά που δέρνει τον καθένα. Ο καθένας μόνος του κουβαλά το φορτίο του σ’ αυτή τη ζωή, μόνος του καλείται να δει την αλήθεια, μόνος του έρχεται, μόνος του φεύγει! Δεν είμαι δειλός, θα παραδεχτώ ότι και με χίλια άτομα γύρω μου ψάχνω αυτόν τον καταναγκασμό της μοναξιάς, (όχι ότι βιώνω τον Καβαφικό εγκλεισμό) απλά παλεύω να με δεχτώ όπως ακριβώς είμαι. Παλεύω να σκοτώσω το κύτταρο του βιαστή, το κύτταρο του λαίμαργου, το κύτταρο αυτού που κρίνει τα πάντα και ξεχνά να δει τα δικά του λάθη, το κύτταρο του μίζερου που μιζερεύει με την πρώτη αναποδιά. Σ’ αυτό το ‘ταξιδάκι’ έχω πολλούς σύμμαχουs. Άλλοτε τα λόγια των αγαπημένων μου, άλλοτε τους πεθαμένους μου, άλλοτε τις παράνοιες μου. <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL">Κι όμως κάτι μου λείπει…Πάντα νομίζω ότι έκανα τις επαναστάσεις μου κι’ όμως κάτι ουσιαστικό λείπει..<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL">Τι να ναι άραγε;<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL">Το ταξίδι στο φως το σύνδεσα με την φυγή. Τόσα χρόνια ζω για να διαπράξω και τη δική μου φυγή, αυτή τη φορά έξω από τον χρόνο και το χώρο! Θέλω να πάρω μιαν ανάσα, να κάψω όλα τα ημερολόγια μου και να ξεκινήσω να ζω. Συνήθως αυτή η ‘διαταραχή’ (της φυγής εννοώ) διαρκεί μέχρι την εξώπορτα (όπως λένε έξυπνα οι διαφημίσεις πιστωτικών, το πολύ μέχρι πιο κάτω). Ζω για την μια και μοναδική φυγή μου, την αποκοπή μου σαν καρκίνωμα απ’ την κοινωνία των τρελλών. Σ’ αυτή την κοινωνία καταπίεσης, συναισθημάτων, σ’ αυτή την κοινωνία που αποβάλει από τους κόλπους της τους ρομαντικούς φιλόσοφους, σ’ αυτή την κοινωνία που με έμαθε να επιχειρηματολογώ αλλά και να πονώ με πόνο πάντα υποκειμενικό (γιατί όπως λέν κι’ οι Στωικοί έχει και χειρότερα). <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL">Μόνο έτσι θα λευτερωθώ με το κράτημα της αναπνοής μέχρι να βγω στην επιφάνεια της δικής μου αλήθειας να πάρω ανάσα. Στο λεξικό του εγκεφάλου μου η επιφάνεια είναι ‘αλλού’ που θέλω ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ να γίνει ο ρομαντικός και ο σεαυτός ένα και το αυτό.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL">ΕΛΕΥΘΕΡΩΣΜΕ ΨΥΧΗ ΜΟΥ ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΖΕΙ <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL">ΔΩΣΜΟΥ ΚΟΥΡΑΓΙΟ Ν ΑΦΗΣΩ ΠΙΣΩ ΜΟΥ ΤΗΝ ΠΕΖΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ <span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23234024-114383176680880336?l=suffocation1.blogspot.com' alt='' /></div>Thothhttp://www.blogger.com/profile/07700618962752427949noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-23234024.post-1143683767932968462006-03-29T17:54:00.000-08:002006-03-29T17:56:07.946-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/3177/2375/1600/9a13.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/3177/2375/320/9a13.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br /><br /><p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL">Ξαφνικά<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL">Ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι όλα μέσα μας είναι. (Δεν ήμουν δα κι’ ο πρώτος αλλά δεν έχει σημασία). <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL">Η αναζήτηση του Ιερού Δισκοπότηρου σ’ ένα χάρτη που δεν οδηγεί πουθενά αλλού εκτός από τα βασίλεια της καρδιάς. Η αναζήτηση της Μεγάλης Θεάς που μας επικαλεί να την ξυπνήσουμε (Μέσα μας είναι και κοιμάται) όπως ακριβώς ξυπνά το πρόσωπο μέσα στο γλυπτό<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL">Η φιλοσοφική λίθος που πάλι κρυμμένη στα άδυτα της ψυχής μας λαξεύεται…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL">Κι’ αυτός που μας αγαπά πραγματικά (πατερική ευχή) μας επιστρέφει ομαλά πίσω στην καρδιά μας. <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL">Μη διστάσετε να γυρέψετε τις απαντήσεις μέσα σας! Ο ‘οίκος του Θεού’ δεν είναι άλλος απ’ το σώμα σας, το νου σας, την ψυχή σας. Εκεί μέσα σαββατίζει μακριά από κάθε κακό. <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL">Την νύχτα αυτή κάντε μάγια δυνατά να ακούσετε την έσωθεν φωνή να σας φωνάζει:<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL">Λυτρωθείτε ξαφνικά σκεφτείτε έξω απ’ το ‘κουτί’<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL">Και εξαϋλωθείτε! <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL"><o:p> </o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23234024-114368376793296846?l=suffocation1.blogspot.com' alt='' /></div>Thothhttp://www.blogger.com/profile/07700618962752427949noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-23234024.post-1142807385264224922006-03-19T14:15:00.000-08:002006-03-19T14:29:45.280-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/3177/2375/1600/DSC01526.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/3177/2375/320/DSC01526.jpg" alt="" border="0" /></a> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL">Άρχισα να σκέφτομαι διαταραγμένα όπως Μαρκησίους Ντε Σάντ, Όσκαρ Ουάιλντ, Βιρτζινίες Γούλφ και άλλους που με στιγμάτιζαν καθώς σχημάτιζα το εγώ που κουβαλώ σήμερα…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL">Δεν ήθελα να γράφω, κι’ ήταν σαν μια παράξενη διαστροφή μες’ το κεφάλι μου που μου έλεγε συνεχώς: ‘Γράψε’, ‘Αν δεν γράψεις θα σε σκοτώσω’ κι’ έγινε καταναγκασμός έγινε κατάρα το γεγονός ότι μπορούσα να μεταφέρω τους σκοτεινούς μου κόσμους πάνω στο χαρτί. Μόλις αφόρισα μέσα μου την κάθε αρετή που μου μετέδωσαν οι πρόγονοί μου, μόλις που είπα ‘δεν με χέζεται είμαι λεύτερη’ ήρθε <b style="">‘αυτό’</b> και με βρήκε! <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL">Ναι γεννήθηκε η κατάρα του <b style="">‘αυτού’ </b>που στην ουσία ήταν κάτι που στα πρώιμα στάδια της ασθένειάς μου δεν μπόρεσα να αποδικοποιήσω. Με τα χρόνια μεγάλωνε, σήμερα απόχτησε δική του υπόσταση και ονομάζεται <b style="">‘άρνηση’</b>. <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL">Άρνηση να αντικρύσω την αλήθεια ότι μισώ αυτόν τον κόσμο, άρνηση να αντικρύσω την αλήθεια ότι αδυνατώ ν’ αγαπήσω και ν’ αγαπηθώ, άρνηση ότι έχω ‘χρέος’ να προσφέρω στο δυναμικό εργασίας, στην πληρωμή φόρων, στο ξεπλήρωμα αυτών που μου έδωσαν αυτοί που με γαλούχιζαν τόσα χρόνια, άρνηση να γίνω κάτι έστω και προσδιοριζόμενο μέσης τάξης. <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL">Έτσι έβαλα φωτιά σ’ αυτές τις σκέψεις που με βασάνιζαν, πήρα πτυχία, παρελθόν (ημερολόγια), πήρα φωτογραφίες, σκηνές που θύμιζαν αυτό το ‘δακρύβρεχτο’ εγώ και τα έκαψα μια νύχτα που το φεγγάρι αρνήθηκε κι’ αυτό να στολίζει την τόσο φλεγόμενη καρδιά μου…<span style=""> </span><o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23234024-114280738526422492?l=suffocation1.blogspot.com' alt='' /></div>Thothhttp://www.blogger.com/profile/07700618962752427949noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-23234024.post-1142204705039258512006-03-12T14:59:00.000-08:002006-03-12T15:05:05.053-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/3177/2375/1600/collage3.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/3177/2375/320/collage3.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br /><br /><p class="MsoNormal"><b style=""><span style="" lang="EL">Μια σελίδα απ’ το ημερολόγιο μιας φίλης μου που εξαφανίστηκε<o:p></o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL">Άστε με να γράψω μαλάκες που μου στερείτε την έμπνευσή μου…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL">1:03<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL">Γιατί όταν με σήκωσε ψηλά έξω μες την πανσέληνο, με κόλλησε πάνω στον τοίχο και με φίλαγε σαμπώς και είναι το τέλος του κόσμου! Φιλιά γεμάτα φθόνο με ανάμιξη πιοτού φτηνού, αλλά δεν με ένοιαζε. Τον ψώνισα από τον δρόμο, ήρθε και καλά να με ρωτήσει προς τα πού να πάει για να φτάσει κάπου, που μετά αποδείχτηκε ότι ήξερε πολύ καλά που πήγαινε. <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL">Έπειτα ήρθαν τα ναρκωτικά…Ναι έφυγε για μια στιγμούλα και επέστρεψε δριμήτερος αλλά πιο ψυχρός, που προσπαθούσε να βρει μέσα μου έρωτα, λαγνεία πόθο! Εγώ σπαρταρούσα σαν ψάρι μες το σώμα του, μάλλον έξω από τα νερά μου, ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ περίμενα μήνες αυτή τη λάμψη που θα με έσωζε από τη ρουτίνα. <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL">Κάθησα χάμω στο κρύο και δεν με ένοιαζε, πέταξα μακριά το πορτοφόλι μου να μην το βρει, γιατί στην ουσία κάποιος μεθυσμένος βιαστής ήταν, παρόλο που ήθελα να πιστεύω πιο ρομαντικά πράγματα…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL">Κι όμως δεν υπάρχει βιασμός άμα υπάρχει συνένεση: Εγώ συνένεσα 100 % στις άσελγες, άσεμνες πράξεις του, γιατί γούσταρα να γαμηθώ με …Θα σας πω πιο μετά με τι πάντως συνουσία σάρκικη γιοκ, ότι κάναμε όμως άξιζε χίλιες συνουσίες ταυτόχρονα γιατί ήταν (τουλάχιστο για μένα) καινούργιο…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL">Του έγλυφα το λαιμό και μια ακατάσχετη αλμύρα που γέμισε τον ουρανίσκο…Αφινόμουν να μου λέει χαλάρωσε να σε ταξιδέψω και έμπαινε μέσα στα μάτια μου, μέσα στ’ αυτιά μου με τη γλώσσα του, έδειχνε να ψάχνει ένα σημείο μέσα μου, τρωτό να εισχωρήσει η ασθένειά του, άτοιχος ο … γιατί δεν υπήρχε τρωτό σημείο! Είχα είδη πριν μέρες, ή μάλλον αιώνες θα έλεγα μυηθεί στη μαγεία του σκοταδιού, και περίμενα απλά ένα απ’ τα παιδιά της να με καταρρακώσει με τις παράνοιες του.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL">Και ήρθε ο…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL">Του είπα ότι θα λυποθυμήσω, τον ήθελα, ξαφνικά με έπιασε μια μανία να τον ξεπεράσω: Εισχώρησα την άκρια της γλώσσας μου βαθυά μέσα στο δεξί του ρουθούνι, παρά τρίχα να του σπάσω το ρυνικό διάφραγμα, πόνεσε, ερεθίστηκε, του άρεσε και μετά, γύρισα και τον δάγκωσα δυνανατά στο λαιμό!<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL">Άνοιξα την πόρτα του γκαράζ, και μπήκαμε στο σκοτάδι, στην αρχέγονη μήτρα, στο υποσυνείδητο, στο χάος της ατέλειωτης κόλασης της έλλειψης του φωτός!<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL">Τον ρώτησα τι είναι και φοβήθηκε να μου πει τι πραγματικά είναι, τι πραγματικά είμαστε! Και ήρθε το σκοτεινό φιλί, αμοιβαίο σαν συμβόλαιο στην σχολή των βρυκολάκων: Να γυρίζει να μου δαγκώνει το λαιμό με λαιμαργία και ταυτόχρονα να του ρουφώ όποια δύναμη ή ενέργεια είχε, λίγη κοκαΐνη μέσα στον ουρανίσκο μου, και μετά η έκσταση να μας ακουμπάει και να θέλουμε να πεθάνουμε επί τόπου για να μην ξανανιώσουμε την ανάγκη να βιώσουμε παρόμοιο συναίσθημα…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL">Ανάβουμε νευρικά τσιγάρο <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL">Σχεδόν πανσέληνος, τελικά όπως έμαθα γιατί ηλεκτριζόταν…Σκιρτούσε και παρέμβαλε καθώς μίλαγε κάτι ακαταλαβίστηκα, δεν θέλω να τον… δεν θέλω να τον… αχλις τα μα ρε αχλις τε μερι και…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL">Άρχισε να με φιλά και ανακάλυψα τους ‘’κυνόδοντες’’ τους μεγάλους, τους έγλυφα, έπαιζα μαζί τους, αυτός συνέχεια να με ενοχλεί στα επίμαχα, να με ανεβάζει και να με κατεβάζει ανάλογα με τις διαθέσεις του…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL">Και να συνεχίζουμε για ώρες, να συνεχίζει ιδρώτας, δάκρυα, να συνεχίζει ιδρώτας, δάκρυα και η μανία να ανακαλύψουμε τις φλέβες μας, τα κύτταρα μας, να τρώμε σωθηκά, βανδαλισμούς που δεν θα έκανα (Ναι και καλά) αν δεν ήμουν μέσα στην σκοτεινή μήτρα, την ασχημάτιστη την αγέννητη…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL">4:01<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL">Νόμιζα ότι όλα ήταν όνειρο……………<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL">05:01 <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL">Βρήκα ένα καθρευτάκι<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL">Είδα την ουλή…………………………..<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL">06:01 <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL">Τρέχω τρέχω τρέχω τρέχω τρέχω να φύγω………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………<span style=""> </span><o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23234024-114220470503925851?l=suffocation1.blogspot.com' alt='' /></div>Thothhttp://www.blogger.com/profile/07700618962752427949noreply@blogger.com0