άνοιξα ξαφνικά τα μάτια και βρέθηκα σε ένα πλανήτη που ονομάζεται Γη
έχω ανδρείκια χαρακτηριστικά και κοιτώντας σ' ένα καθρεύτη έχω και γένια
Δεν είμαι αρκετά παχουλός για να είμαι ο άγιος βασίλης
ούτε αρκετά λεπτός για να είμαι ο Ιησούς
Μιλάω ελληνικά οπόταν αποκλείεται να είμαι ο McGregor και σύντομα συνειδητοποίησα ότι έχω μια τάση να διαβάζω ποίηση


Βγαίνοντας έξω άρχισαν όλοι να με φωνάζουν με το όνομά μου και μου είπαν ότι έχω και επάγγελμα. Έχω αυτοκίνητο (χρώματος μπλε) και έχω και θρησκεία (που δεν είναι ο Παοκ), είμαι λένε χριστιανός ορθόδοξος. Έχω οικογένεια και συγκατοικώ μαζί τους, και αυτοί με αντιμετωπίζουν με ένα μοναδικό τρόπο επειδή είμαι εγώ

Έχω παρελθόν, παρόν και μέλλον

Έχω αριθμό κοινωνικών ασφαλίσεων και αριθμό ταυτότητας, πρόσφατα ανακάλυψα ότι έχω και γενεαλογικό κώδικα

Όλα αυτά είμαι εγώ;

Εγώ απλά είμαι ένας άνθρωπος που ξύπνισε στον πλανήτη σας και νιώθω υπερβολικά ελεύθερος για να με κρύψετε πίσω από τις λέξεις σας

Είμαι ληστής
κλέβω απ' τον χρόνο σου εσένα τώρα που διαβάζεις τις παράνοιες μου

Κι' όμως είμαι απλά εγώ...

Κυριακή
μέρα παθητική
γένους θηλυκού
μόνος
στο σπίτι μου
ακούω μουσική
ταξιδεύω
μέσα στις μνήμες μου
ένα εγκεφαλικό rave party χωρίς ουσίες, όμως εξίσου ενδιαφέρον
πήγα σε μια μνήμη που είχα χρόνια κλειδωμένη
σε μια άλλη κυριακή που έκαψα ένα φύλλο δάφνης για να βρω ποιος είμαι
και ανακάλυψα το ρήμα απέχω
από ποιον ;
από μένα;
ή απ' τους άλλους
απ' τον κόσμο
ή απ' τον κόσμο μου;
και σήμερα δηλώνω ότι πάλι απέχω
απ' όσα δεν είμαι εγώ!
όμως δεν χρειάζεται να έχει άρνηση μια δήλωση τόσο σημαντική που απαντά
στην ερώτηση του ποιος είμαι
σήμερα συμμετέχω
συμμετέχω σ' όλα που είμαι εγώ
σε μια έντονη προσπάθεια που έχει ενέργειες τύπου 'δράση' και 'αδράνεια-μη δράση' που αποσκοπούν στην εξέλιξη μου
στην δημιουργεία ενός ολογράμματος που είναι γεμάτο
συναίσθημα, λογική, και δεν έχει καθόλου το "emotional range of a tea-spoon", αντίθετα μάλιστα έχει το emotional range of an ocean..
εκείνη τη μέρα που έκαψα το φύλλο δάφνης ήταν κυριακή, είμουν μόνος και το έκανα σαν μια πράξη απελπισίας προσπαθώντας να καταλάβω την επιλογή να κλειστώ σ' ένα κήπο μακριά από φασαρία και συζητήσεις. Μακριά από τα φώτα της πόλης, κλεισμένος στο upper levels of my mind και απολαμβάνοντας την αγαπημένη μου ώρα, που αυτή είναι από το απόγευμα μέχρι να σκοτεινιάσει, το τρίτο τέταρτο των τεσσάρων εποχών που κρύβει η μέρα, την ενηλικίωση αν μεταφέραμε αναλογικά τα μέρη μιας μέρας, στις φάσεις της ζωής κάποιου ανθρώπου.
Και η ενιλικίωση δεν με αφήνει καθόλου αδιάφορο, αφού σήμερα έχω την δυνατότητα και ικανότητα να επιλέγω τη ζωή μου
Να κάνω την συνειδητή επιλογή πόσο να συμμετέχω και πόσο να μην συμμετέχω, τι να αποφασίσω να βάλω μέσα στην αρένα της συμμετοχής και τι να αποφασίσω να κρατήσω για μένα, σε ποιο σημείο θα γίνει η επαφή και σε ποιο επίπεδο
Και ναι να πάρω (εκτός από το να δώσω) και γω πράγματα από την ανθρώπινη επαφή, να φύγω αλλαγμένος από την αρένα της συμμετοχής ώντας ποιος συνειδητοποιημένος κάθε φορά, ότι κέρδισα, αν όχι την 'υπέρτατη γνώση' κέρδισα ακόμη μιαν εμπειρία
Είναι οι εμπειρίες μου που φεύγουν από το γραμμικό σύνδρομο του παρελθόντος παρόντος μέλλοντος, είναι από αυτές τις εμπειρίες που ξαναέρχονται στο τώρα, ή αποστασιοποιούνται από το χρόνο και γίνονται σημεία, τα οποία σχηματίζουν το πορτραίτο της προσωπικότητας μου..
Τώρα ο λόγος φεύγει απ' το εγώ.. μπαίνει στον κύκλο της συμμετοχής! Σε ποιό σημείο θέλω να τραβίξω την γραμμή/ες, πόσα θέλω να χάσω, να ρισκάρω, να δώσω, να πάρω, να δανείσω, να δωρίσω;
Οι προσκυνητές του Θείου που ταξιδεύουν μαζί μου στο άχρονο και άτοπο ας είναι ευλογημένοι..
Και αναφέρομαι στους φίλους μου, που με βλέπουν σχετικά να διανύω μια δύσκολη περίοδο, ζητώ να προσεύχεσται στην γλώσσα σας, ώστε να μην χάνω το πάθος και τον δρόμο μου..
Εγώ σας δίνω ενέργεια να εκπληρώσεται και σεις τα δικά σας όνειρα..
Δεν νομίζω ποτέ να ήμουν εντελώς μόνος σ' αυτό το ταξίδι..
Αλλά επιλέγω κάποιες φορές να σας κρατώ μακρυά, για να έρχομαι ποιο κοντά σε μένα και να με βρίσκω, ώστε να έχεται όταν σας ξαναβρώ, τον πραγματικό μου εαυτό, όχι τον κάλπικο...
Χαρούμενες Κυριακές.....................

Μικρός πρίγκιπας


Είδε μια εικόνα και έκανε στο νου του κάποιες φαντασιώσεις ίσως να είναι το άτομο που θα τον καταλάβει, το άτομο που θα νιαστεί και άτομο που θα είναι συμβατός μαζί του σεξουαλικά. Δεν παύει να είναι όμως μια φαντασίωση που απέχει μίλια μακρυά από την πραγματικότητα. Γιατί η εικονική πραγματικότητα δεν είναι ακριβώς αντικατοπτρισμός της συμβατικής πραγματικότητας. Είναι μερικές φορές οι προβολές αυτών που νομίζουμε ότι είμαστε, αυτό που νομίζουν οι άλλοι ότι είμαστε και ποτέ αυτό που είμαστε. Κι' όμως του δώσαμε μια ευκαιρία να πιούμε ένα καφέ. Και πήγε καλά, νοουμένου ότι καταφέραμε να εκπέμπουμε στα ίδια μήκη κύμματος, καταφέραμε να κολυμπήσουμε σαν δελφίνια ο ένας στον εγκέφαλο του άλλου. Δεν θέλω να κατατάξω αυτό το άτομο στην μαύρη λίστα μου, ούτε στην ''χαρούμενη'' λίστα μου, ούτε θέλω να τον κατατάξω σε οποιαδήποτε τελοσπάντων λίστα, οπόταν θα μείνει το όνομα του να αιωρείται μέσα στον εγκέφαλο μου. Θα γυροφέρνει το όνομα που ομολογουμένος δεν του πάει καθόλου, συνεχώς στο συνειδητό μέρος του εγκεφάλου μου και θα συνεχίσω και γω με την σειρά μου να κάνω τις δικές μου εικόνες.
Να οραματίζομαι ότι κάνουμε σπονδή στο ιερό ρόδο να μας χρωματίσει με πορφυρό χρώμα την μέρα μας στα ανεξερεύνητα ταξίδια της καρδιάς μας. Γιατί πιστεύω ότι μπορεί να γυροφέρνει τη γη σαν σφουγγάρι που θέλει να απορροφήσει γνώσεις, εμπειρίες και μνήμες για την επόμενη μέρα, αλλά πιστεύω ότι αρνείται να ανοίξει την πύλη που οδηγεί στα άδυτα της καρδιάς. Ούτε εγώ το έκανα ποτέ και για κανένα αλλά δεν ντρέπομαι να το παραδεκτώ. Κι ακόμη γι' αυτά υποθέτω, κάνω εικασίες, γιατί γνώρισα και γω μιαν εικόνα που δεν ξέρω καν αν είναι η ίδια η συμβατική πραγματικότητα. Και γω είπα λέξεις, είπια ρουφιξιές τσιγάρου και καφέ και έκανα συζήτηση αλλά δεν ξέρω αν όντως επικοινωνούσα. Ήμουν σε ένα τρυπάκι τύπου: "Τι σκέφτεται τώρα που μου μιλά;" Αυτός μιλά ή απλά έβαλε ένα αυτόματο πιλόττο στο στόμα του και του είπε θα ανοιγοκλείνεις για μια ώρα; Αλλά προσπιούμουν ότι επικοινωνούσα.. Και κάποτε αλήθεια σου λέω το έκανα. Αλλά υπήρχε στον αέρα ότι υπάρχει ένας αυτόματος πιλόττος.
Η ιδέα του μικρού πρίγκηπα δεν υπάρχει λόγος να αυτοκτονήσει. Μπορεί να εξελίσσεται και να μεταλλάσεται και να παίρνει σάρκα και μορφή πάντα με άλλο άτομο. Κι' αν για λίγο καιρό παραμείνει η ίδια φάτσα στο άλλο μισό του καθρεύτη ίσως να κάνει φασαρία κάποιος έξω απ' την θύρα της καρδιάς. Κτυπά νευριασμένα, γιατί οι πιο πολλοί δεν βλέπουμε αυτό τον μικρό πρίγκηπα μέσα μας που έχει ανάγκη να αγαπηθεί...
x

Μάϊος, Κύπρος, Νομική, Άσκηση, Διαμέρισμα, δόσεις, αυτοκίνητο...

Ναι φοβόμουν αυτό το μοτίβο (που υπογραμμίζω άνωθεν) για να μην θεωρώ τον εαυτό μου "ξενερουά" όπως συνήθως λέω στον 'γλύκα-μεγαλοδικηγόρο', αλλά είναι εύκολο να αποφύγεις την πεπατημένη;

Η πεπατημένη είναι και η πιο σωστή;

Επιτρέψτε μου να διαφωνήσω...

Επειδή σε καμία περίπτωση, δεν θεωρώ ότι αυτή είναι η πεπατημένη, τουλάχιστο για τον πρώτο λόγο που μου έρχεται στο μυαλό, εγώ περπατώ αυτό το δρόμο my perception is my reality και κανενώς άλλου, οπόταν δεν υπάρχει η κοινή φοβία που είχα στο παρελθόν, να συγχίσω την ταυτότητα μου με άλλου, να νιώθω ότι αντιγράφω τους γύρω μου και ότι στην προσπάθεια μου να κάνω fit in σε μια κοινωνία που εκτρέβει πρότυπα, να χάσω ξαφνικά το individuality μου...

Αυτό που άρχισε σαν παλιο κρασί να ζυμώνεται μέσα μου είναι ότι είναι αναπόφευκτο να μην 'αντιγράψω' βιολογικά τουλάχιστο κάποιες συμπεριφορές, ή κάποιες συνήθειες -που θα αρχίσω να τα ονομάζω common characteristics- γιατί θέλω να επιβιώνει το σώμα μου, για να μπορεί να κουβαλεί το πνεύμα, το νου και την ψυχή μου. Οπόταν το πρώτο κοινό μου στοιχείο με το πλήθος, είναι ότι βιολογικά θέλω να επιβιώνω. Και συναντώ αμέσως την πρώτη μας διαφορά. Η οποία είναι ότι το πλήθος είναι ουδέτερο, απρόσωπο και έννοια, ενώ εγώ δεν είμαι έννοια είμαι ολόγραμμα, είμαι κάτι που δεν μπορεί να χωρέσει σε ένα χαρακτηρισμό έχω το στοιχείο της ατομικότητας που με διαφοροποιεί από οτιδήποτε υπάρχει εκεί έξω. Τώρα όμως δεν με διαχωρίζω κάθετα και οριζόντια με το έξω. Έχουμε ένα βασικό κοινό: Βιολογικά να επιβιώνουμε, που αυτό δεν ξέρω αν γίνεται σε συνεργασία με τα δύο μέρη, ή απλά με άγριο τρόπο εγώ ζητώ να επιβιώνω χωρίς να με ενδιαφέρει το άλλο μέρος. Δεν θα αρχίσω να μιλώ για τη σωτηρία του πλανήτη, γιατί δεν είμαι "Χριστός", συνήθως είμαι "Ά-Χριστος", γιατί είμαι ατομικιστής και νάρκισσος σε σημείο που δεν μπορώ να δω τον πόνο και την αγωνία του διπλανού μου, εκτός από τα άτομα που επιλέγω να θεωρώ διπλανούς μου.

Σήμερα όμως άλλαξε κάτι μέσα μου...

Νιώθω ότι έχω ένα σώμα που πρέπει να φάει, και αν πρέπει τουλάχιστο ο πρώτος σκοπός μου να είναι να ταΪσω αυτό το σώμα, θα πρέπει να σκεφτώ τι είμαι έτοιμος να δώσω για να πάρω αντάλλαγμα την τροφή που ζητώ για να ζήσω!

Ψυχή του Γιώργου δεν σε ξεχνώ

Ούτε Πνεύμα της πεμπτουσίας

Αλλά θυμάμαι ότι ζείται σ' ένα σώμα που κάποτε θα πεινάσει...

Οπόταν λάβε τα μέτρα σου

Τώρα!!!

πιο λεπτες ισορροπίες

Την είδα ξανά σήμερα
την μάνα του γάτη
δεν ήτανε βαθυά λυπημένη, όπως άλλες φορές που την έβλεπα
σήμερα ήτανε αδύνατη
τρέχει απρόσεκτα στη μέση του δρόμου
και κορνάρουν τ' αμάξια να φύγει απ' τη μέση
αλλά φαίνεται είναι αδιάφορη, αν θέλει να ζει ή να πεθάνει
της πήρα λίγο γάλα στο parking, και έφυγα να μην αισθάνεται
άβολα με την παρουσία μου
Το μεσημέρι όταν έβγαινα, δεν είχε αγγίξει επάνω
άστε με
δεν θέλω να φάω
ευτελής απόλαυση καταραμένη νά σαι
έφυγε το σπλάχνο μου
έφυγε ο γάτης μου
έσβυσε άδικα
κάτω απ' το σιδερένιο τέρας
Αλίμονο, νιώθω ένα τεράστιο κενό
Είμαι το κενό
Τίποτα δεν είμαι
τίποτα
Αναμένω καρτερικά το δικό μου τέλος
και συνεχώς αργεί
Αναμένω να ξαναδώ το σπλάχνο μου
και βλέπω μόνο το κενό
ζω μόνη σε ένα
ερμητικά κλειστό αδιέξοδο
δεν ησυχάζει η ψυχή μου
δεν ησυχάζει
αααααααααααααααααααααααααααααααααχ

Feliz cumpleaños pequeño mono
me gustas cuando te aplauda sus manos con alegría
tomar las cosas con calma de lo
contrario
tener un arma de fuego y shot ti

λεπτές ευαισθησίες

Το πρωινό κατέβαινα να μπω στον υπόγειο χώρο στάθμευσης της δουλειάς μου και έγινε το εξής περιστατικό
κόρναρα σ' ένα μικρό (λίγων ημερών γατάκι) να μετακινηθεί, αλλά δεν αντιδρούσε.. Κατέβηκα από το αμάξι και το έσπρωξα λίγο και έβγαλε ένα τελευταίο επιθανάτιο υπόηχο νιαούρισμα, μεταξύ κραυγής και κλάματος. Κατάλαβα αμέσως ότι το γατάκι κάποιος απρόσεκτος το είχε πατήσει προηγουμένος με το αμάξι του, επειδή είχε και αίμα κοντά στο λαιμό του.
Η μάνα του ήταν κοντά, και της έκανα παρατήρηση, χωρίς βέβαια να νιώθω και καλά, της είπα: ''Τι μάνα είσαι εσύ, γιατί δεν πρόσεχες το μωρό σου'';
Πρέπει να είναι πολύ καταβεβλημένη. Χρειάστηκε να φύγω απ' το γραφείο μου κατά τις εννέα και τριάντα, και όταν επέστρεψα πίσω στις 11:00, βρήκα την μάνα ακόμη εκεί να κοιτάζει τον κόσμο που μπαινοβγαίνει με απορία, και κάποτε κοιτά χάμω το ακίνητο σώμα του γάτι.
Σε κάποιες φάσεις νομίζω περιμένει το μωρό της να ξανασηκωθεί να παίξουν, και σε κάποιες άλλες φάσεις βιώνει την φρικτή συνειδητοποίηση, ότι δεν θα ξανασηκωθεί το μωρό της.
Την ακούω με τ' αυτιά της ψυχής μου να μοιρολογεί το παιδί της, να του φωνάζει και να του νιαουρίζει, να το σπρώχνει με την μουσούδα της να σηκωθεί να ξανα-παίξουν. Νιάου, σήκω να βρούμε φαγητό, νιάου, σήκω να πάμε έξω απ' αυτό το καταγώγιο να δούμε το φως του ήλιου, νιάου, σήκω να βρούμε άλλα γατάκια να παίξουμε..
Τώρα δεν νομίζω να έχει απορίες, κατά πόσο πήγε στον γατίσιο παράδεισο.. Αυτά είναι ανθρώπινα..
Παρόλο που λένε ότι τα ζώα δεν έχουν ψυχή, βλέπω αυτή την γάτα που περιμένει το παιδί της να κάνει μια κίνηση, ή ένα σπασμό και χλευάζω τους ανθρώπους που δεν πιστεύουν στο μετά
Αρνούνται επίμονα να πιστέψουν ότι έχει και μετά το τέλος της ύλης κάτι. Σεβαστό και κατανοητό, αφού οι πλείστοι από μας την ύλη συσσορεύουν, την ύλη μνημονεύουν, την ύλη προσκηνούν...
Τέλοσπάντων..
Καλό ταξίδι γάτι μου
καλό ταξίδι σπλάχνο μου
που έφυγες νωρίς
από ένα σιδερένιο τέρας
δεν προλάβαμε να φάμε τις σαύρες μας
δεν πρόλαβες ν' αναίβεις την κερασιά του Κυρ Γιάννη
Αιωνία σου η Μνήμη γάτη............